etyn (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈɛtɨ̃n], AS: [etỹn], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) chem. najprostszy węglowodór nienasycony z szeregu homologicznego alkinów, bezbarwny gaz; zob. też etyn w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik etyn dopełniacz etynu celownik etynowi biernik etyn narzędnik etynem miejscownik etynie wołacz etynie - przykłady:
- (1.1) Nieprzyjemny zapach etynu pochodzi od zawartych w nim zanieczyszczeń.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) acetylen, etin, narcylen
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) ethyne, ethine
- esperanto: (1.1) etino
- francuski: (1.1) éthyne m, ethine m
- hiszpański: (1.1) etino m
- łaciński: (1.1) ethinum n, aethinum n
- rosyjski: (1.1) етин m
- szwedzki: (1.1) etyn n
- źródła:
etyn (język szwedzki)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.