edykuł (język polski)
edykuł (1.2)
edykuł (1.3)
- wymowa:
- IPA: [ɛˈdɨkuw], AS: [edykuu̯]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) szt. archit. hist. w starożytności miniaturowa świątynia, w której przechowywano przedmiot kultu
- (1.2) szt. archit. wnęka budowli, w której umieszczano figurkę
- (1.3) szt. archit. miniaturowa budowla, będąca motywem dekoracyjnym w architekturze, malarstwie, rzeźbie, np. w portalach, attykach; zob. też aedicula w Wikipedii
- odmiana:
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik edykuł edykuły dopełniacz edykułu edykułów celownik edykułowi edykułom biernik edykuł edykuły narzędnik edykułem edykułami miejscownik edykule edykułach wołacz edykule edykuły - przykłady:
- (1.3) Nad figurami często umieszczano mały baldachim w kształcie edykułu.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1-3) aedicula, edykuła
- (1.2) nisza
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. edykuła ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. aedicula[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.