dziwnie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈʥ̑ivʲɲɛ], AS: [ʒ́ivʹńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• -ni…
- znaczenia:
przysłówek sposobu
- (1.1) w nietypowy, osobliwy, często niezrozumiały sposób
- odmiana:
- (1.1) st. wyższy dziwniej; st. najwyższy najdziwniej
- przykłady:
- (1.1) Zdarzenia rozwijały się niepokojąco i dziwnie od samego początku[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) dziwnie się zachowywać
- synonimy:
- (1.1) cudacznie, dziwacznie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dziwaczek mos/mrz, dziwność ż, dziwactwo n, dziw mrz, zdziwaczenie n
- przym. dziwny, dziwaczny
- czas. dziwaczeć
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Jan Józef Szczepański, Polska jesień, 1995, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.