dziwaczek (język polski)

dziwaczek (2.2)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) zdrobn. od dziwak
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) bot. Mirabilis L.[1], rodzaj roślin zielnych z rodziny nocnicowatych; zob. też dziwaczek w Wikipedii
- (2.2) bot. roślina z rodzaju dziwaczek (2.1)
rzeczownik, forma fleksyjna
- (3.1) D. lp od dziwaczka
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dziwaczek dziwaczkowie dopełniacz dziwaczka dziwaczków celownik dziwaczkowi dziwaczkom biernik dziwaczka dziwaczków narzędnik dziwaczkiem dziwaczkami miejscownik dziwaczku dziwaczkach wołacz dziwaczku dziwaczkowie - (2.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dziwaczek dziwaczki dopełniacz dziwaczka dziwaczków celownik dziwaczkowi dziwaczkom biernik dziwaczek dziwaczki narzędnik dziwaczkiem dziwaczkami miejscownik dziwaczku dziwaczkach wołacz dziwaczku dziwaczki - (3.1) zob. dziwaczka
- przykłady:
- (2.2) Zapach kwiatów dziwaczka mieścił w sobie samotność wielu dawnych ogrodów z mojego życia[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (2.1) dziwaczek szkarłatny • dziwaczek jadalny • dziwaczek jalapa • dziwaczek pospolity • dziwaczek peruwiański • dziwaczek długokwiatowy • dziwaczek wielobarwny
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) człowieczek
- (2.1) rodzaj
- (2.2) roślina
- hiponimy:
- holonimy:
- (2.1) nocnicowate
- meronimy:
- (2.1) dziwaczek szkarłatny, dziwaczek jadalny, dziwaczek jalapa / dziwaczek pospolity, dziwaczek peruwiański, dziwaczek długokwiatowy, dziwaczek wielobarwny
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dziwak m, dziwaczka ż, dziwaczność ż, zdziwaczałość ż, dziw m, dziwadło n, dziwność ż, przedziwność ż, dziwienie n, zdziwienie n, podziw m, podziwianie n, wydziwianie n, wydziwienie n, udziwnienie n, udziwnienie n, dziwonia ż, zadziwienie n, zadziwienie n, dziwaczenie n, zdziwaczenie n, zdziwko n, dziwidło n, dziwoląg m
- czas. dziwić ndk., zdziwić dk., zadziwiać ndk., zadziwić dk., podziwiać ndk., wydziwiać ndk., wydziwić dk., udziwniać ndk., udziwnić dk., zadziwiać ndk., zadziwić dk., dziwaczeć ndk., zdziwaczeć dk.
- przym. dziwny, przedziwny, dziwaczny, zdziwaczały
- przysł. dziwnie, przedziwnie, dziwacznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. dziwak + -ek
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: dziwak
- łaciński: (2.1) Mirabilis; (2.2) mirabilis
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.