dzielnik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈʥ̑ɛlʲɲik], AS: [ʒ́elʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (2.1) st.pol. robotnik[2]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dzielnik dzielniki dopełniacz dzielnika dzielników celownik dzielnikowi dzielnikom biernik dzielnik dzielniki narzędnik dzielnikiem dzielnikami miejscownik dzielniku dzielnikach wołacz dzielniku dzielniki - przykłady:
- (1.1) W wyrażeniu ułamkowym a/b a jest dzielną, a b jest dzielnikiem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) dzielna
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. dzielić ndk.
- rzecz. dzielenie n, działka ż, podzielanie n
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) divisor
- baskijski: (1.1) zatitzaile
- białoruski: (1.1) дзельнік m
- bułgarski: (1.1) делител m
- czeski: (1.1) dělitel m
- hiszpański: (1.1) divisor m
- nowogrecki: (1.1) διαιρέτης m
- rosyjski: (1.1) делитель m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.