robotnik (język polski)
robotnik (1.1)
- wymowa:
- , IPA: [rɔˈbɔtʲɲik], AS: [robotʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) pracownik wykonujący pracę fizyczną
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik robotnik robotnicy dopełniacz robotnika robotników celownik robotnikowi robotnikom biernik robotnika robotników narzędnik robotnikiem robotnikami miejscownik robotniku robotnikach wołacz robotniku robotnicy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) pot. robol m, robociarz m
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. robótka ż, robocizna ż, robota ż, robot m, robienie n
- czas. robić, zrobić, wyrabiać, wyrobić
- przym. robotniczy, roboczy, robotny
- przysł. robotniczo
- związki frazeologiczne:
- z niewolnika nie ma robotnika
- etymologia:
- pol. robota + -nik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) worker, workman
- arabski: (1.1) عامل
- awarski: (1.1) хӀалтӀухъан
- baskijski: (1.1) langile
- białoruski: (1.1) работнік m, рабочы m
- bułgarski: (1.1) работник m
- czeski: (1.1) dělník m
- duński: (1.1) arbejder w
- esperanto: (1.1) laboristo
- francuski: (1.1) ouvrier m
- hiszpański: (1.1) obrero m
- interlingua: (1.1) laborator
- islandzki: (1.1) verkamaður m
- jidysz: (1.1) אַרבעטער m (arbeter)
- litewski: (1.1) darbininkas m
- łotewski: (1.1) strādnieks m
- niemiecki: (1.1) Arbeiter m
- nowogrecki: (1.1) εργάτης m
- rosyjski: (1.1) работник m, рабочий m
- slovio: (1.1) robnik (робник)
- szwedzki: (1.1) arbetare
- turecki: (1.1) amele, işçi
- ukraiński: (1.1) робітник m
- węgierski: (1.1) munkás
- wilamowski: (1.1) ater m, āter m, aoter m
- włoski: (1.1) operaio m, lavoratore m, lavorante m, manovale m (niewykwalifikowany), bracciante m (sezonowy rolny)
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.