dziczy (język polski)

dziczy (1.1) sen

wymowa:

IPA: [ˈʥ̑iʧ̑ɨ], AS: [ʒ́ičy], zjawiska fonetyczne: zmięk. ​

znaczenia:

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z dzikiem; dotyczący dzika

przymiotnik dzierżawczy

(2.1) należący do dzika, będący jego własnością

rzeczownik, rodzaj żeński, forma fleksyjna

(3.1) D., C., Ms., W. lp i D. lm od dzicz

odmiana:

(1.1) (2.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	dziczy		dzicza	dzicze	dziczy	dzicze
dopełniacz	dziczego		dziczej	dziczego	dziczych
celownik	dziczemu		dziczej	dziczemu	dziczym
biernik	dziczego	dziczy	dziczą	dzicze	dziczych	dzicze
narzędnik	dziczym		dziczą	dziczym	dziczymi
miejscownik	dziczym		dziczej	dziczym	dziczych
wołacz	dziczy		dzicza	dzicze	dziczy	dzicze
nie stopniuje się

(3.1) zob. dzicz

przykłady:

(1.1) Miasto scedowało dziczy problem na wspomniane już koło łowieckie^[1].

(1.1) — No ładnie, znalazłem się w środku dziczego stadka — pomyślałem^[2].

składnia:

kolokacje:

(1.1) dzicze ślady / tropy • dzicza ścieżka / wataha

(2.1) dzicza głowa / noga / szczecina • dzicze zęby / uszy

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. dzik m, dziczyzna ż, dziczek m, dziczę n, dzikość ż, dziczenie n, zdziczenie n, dziki mos, dzikuska ż

czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.

przym. dziki

przysł. dziko

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• białoruski: (1.1) дзічыны
• rosyjski: (1.1) кабаний

źródła: