dzikość (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) cecha tego, co jest dzikie, nieokiełznane, nieoswojone
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dzicz ż, zdziczenie n, dziczyzna ż, dziki mos, dzikus m, dzikarz mzw, dzikuska ż
- czas. dziczeć ndk., dziczeć ndk., zdziczeć dk.
- przym. dziki, zdziczały, dziczy
- przysł. dziko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) wildness
- arabski: (1.1) وحشية ż (wāḥšīya), فراسة ż (fírāsa)
- białoruski: (1.1) дзікасць ż
- francuski: (1.1) férocité ż
- japoński: (1.1) 野性(やせい) (yasei)
- ormiański: (1.1) վայրենություն (vayrenutʿyun)
- rosyjski: (1.1) дикость ż
- turecki: (1.1) yaban
- ukraiński: (1.1) дикість ż
- włoski: (1.1) ferinità ż, sfrenatezza ż, selvaticità ż, scapestrataggine ż, selvatichezza ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.