dyptyk (język polski)
dyptyk (1.3)
dyptyk (1.3)
- wymowa:
- IPA: [ˈdɨptɨk], AS: [dyptyk]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) rel. dwuczęściowy, dwuskrzydłowy ołtarz
- (1.2) liter. dwuczęściowe, połączone tematycznie dzieło, utwór literacki lub filmowy
- (1.3) szt. dwuczęściowe malowidło lub płaskorzeźba
- (1.4) hist. w starożytności dwie tabliczki połączone zawiasami, zamykające się jak książka[1]
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dyptyk dyptyki dopełniacz dyptyku dyptyków celownik dyptykowi dyptykom biernik dyptyk dyptyki narzędnik dyptykiem dyptykami miejscownik dyptyku dyptykach wołacz dyptyku dyptyki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) dyptych
- (1.2) dyptych
- (1.3) dyptych
- (1.4) dyptych
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dyptych
- przym. dyptykowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. diptyque, p.łac. diptychum < gr. δίπτυχον → złożony we dwoje[2]
- uwagi:
- zobacz też: dyptyk • tryptyk • pentaptyk • poliptyk
- zob. też dyptyk w Wikipedii
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „dyptyk” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Hasło „dyptyk, dyptych” w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.