duszyca (język polski)
- wymowa:
- IPA: [duˈʃɨʦ̑a], AS: [dušyca]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) przest. dusza ludzka[1]
- (1.2) przest. dusza zmarłego, duch[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik duszyca duszyce dopełniacz duszycy duszyc celownik duszycy duszycom biernik duszycę duszyce narzędnik duszycą duszycami miejscownik duszycy duszycach wołacz duszyco duszyce - przykłady:
- (1.1) Leży ciało, barzo stęka, / Duszyca się barzo lęka, / Bog się z liczby upomina, / Dyjabeł na grzechy wspomina. (Skarga umierającego, Anonim, XV wiek)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) miła / niewinna / roztropna / uboga / wdzięczna duszyca
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dusza, dusznik, Duszniki, duszyczka, duszka, duch
- przym. dusznicki, zaduszny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- inne wystąpienia: Linde (1807)[2], Karłowicz (1900)[3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- 1 2
Stanisław Bąk, Maria Renata Mayenowa, Franciszek Pepłowski i in., Słownik polszczyzny XVI wieku, t. 6, PAN, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1966–, s. 213. - ↑ Hasło „dusza” w: Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. 1, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807-1814, s. 555.
- ↑ Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I: A-G, Warszawa 1900–1927, s. 589.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.