drąg (język polski)
- wymowa:
- IPA: [drɔ̃ŋk], AS: [drõŋk], zjawiska fonetyczne: wygł.• nazal.• asynch. ą
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (2.1) pot. niezgrabny człowiek[3]
- odmiana:
- (1.1-2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik drąg drągi dopełniacz drąga drągów celownik drągowi drągom biernik drąg drągi narzędnik drągiem drągami miejscownik drągu drągach wołacz drągu drągi - przykłady:
- (1.1) Uderzał go tym drągiem po plecach, aż dudniło.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) kij, pręt, sztaba, tyka, żerdź; gw. (Śląsk Cieszyński) watral, watrol
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) kij
- (2.1) człowiek
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. drągowina ż, drągowe n
- przym. drągowaty, drągowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- prasł. *drǫ́gъ
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) pole, rod
- jidysz: (1.1) דרוק m (druk)
- węgierski: (1.1) karó, dorong
- wilamowski: (1.1) fȫł m
- źródła:
- ↑
Hasło „drąg” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Irena Bajerowa, Wpływ techniki na ewolucję języka polskiego, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo PAN, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1980, s. 57.
- ↑ Hasło „drąg” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.