dowódca (język polski)
_standby_in_their_dress_white_uniforms_during_a_pier_side_change_of_command_ceremony_at_Fleet_Activities_Sasebo.jpg.webp)
dowódca (1.1)
- wymowa:
- IPA: [dɔˈvutʦ̑a], AS: [dovutca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) wojsk. osoba kierująca grupą wojskowych; zob. też dowódca w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dowódca dowódcy dopełniacz dowódcy dowódców celownik dowódcy dowódcom biernik dowódcę dowódców narzędnik dowódcą dowódcami miejscownik dowódcy dowódcach wołacz dowódco dowódcy - przykłady:
- (1.1) Dowódca wydał rozkaz odwrotu.
- (1.1) Podczas wojny mój dziadek był dowódcą klucza.
- (1.1) Wojsko czeka tylko na rozkaz dowódcy.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) dowódca sił zbrojnych
- synonimy:
- (1.1) komendant, wódz
- antonimy:
- (1.1) szeregowy
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dowództwo n, dowodzenie n
- forma żeńska dowódczyni
- czas. dowodzić
- przym. dowódczy
- związki frazeologiczne:
- przysłowie: gdzie wielu dowódców, tam bitwa przegrana
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) commander, commandant, commanding officer, officer, leader
- arabski: (1.1) آمر
- białoruski: (1.1) камандзір m, палкаводзец m
- bułgarski: (1.1) командир m, военачалник m
- chiński standardowy: (1.1) 队长 (duìzhǎng)
- czeski: (1.1) velitel m
- esperanto: (1.1) estro
- francuski: (1.1) commandant m
- hiszpański: (1.1) comandante m, capitán m
- japoński: (1.1) 校
- litewski: (1.1) vadas m, vadeiva m
- łaciński: (1.1) ductor m, dux m
- rosyjski: (1.1) командир m
- slovio: (1.1) nacxalnik, vozxd
- szwedzki: (1.1) huvud, anförare w
- turecki: (1.1) kaptan
- ukraiński: (1.1) команди́р, воєнача́льник, кома́ндувач, кома́ндуючий
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.