doręczyciel (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌdɔrɛ̃n͇ˈʧ̑ɨʨ̑ɛl], AS: [dorẽṇčyćel], zjawiska fonetyczne: zmięk.• udziąs.• nazal.• asynch. ę • akc. pob. ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. osoba doręczająca przesyłkę

(1.2) urz. listonosz

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	doręczyciel	doręczyciele
dopełniacz	doręczyciela	doręczycieli
celownik	doręczycielowi	doręczycielom
biernik	doręczyciela	doręczycieli
narzędnik	doręczycielem	doręczycielami
miejscownik	doręczycielu	doręczycielach
wołacz	doręczycielu	doręczyciele

przykłady:

(1.1) Ten doręczyciel jest godny zaufania.

(1.2) Pracował na stanowisku doręczyciela, ale awansował i teraz pracuje w kadrach.

(1.2) Jest to dziwne, ale przesyłkę, którą doręczyciel ma prawo wydać tej osobie, którą zastanie w mieszkaniu, urzędniczka w okienku pocztowym może oddać jedynie osobie wskazanej na kopercie^[1].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) oddawca

(1.2) listonosz

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) dostawca

(1.2) pocztowiec

hiponimy:

(1.1) posłaniec

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. doręczenie n, doręczanie n

forma żeńska doręczycielka ż

czas. doręczać ndk., doręczyć dk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) deliverer
• czeski: (1.1) doručovatel m
• japoński: (1.2) 郵便配達

źródła: