doktorant (język polski)
- wymowa:
- IPA: [dɔkˈtɔrãnt], AS: [doktorãnt], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba na studiach doktoranckich, ubiegająca się o stopień naukowy doktora
- (1.2) środ. stud. żart. student powtarzający rok[1]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik doktorant doktoranci dopełniacz doktoranta doktorantów celownik doktorantowi doktorantom biernik doktoranta doktorantów narzędnik doktorantem doktorantami miejscownik doktorancie doktorantach wołacz doktorancie doktoranci - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. doktorat m, doktor m, doktoryzowanie n
- forma żeńska doktorantka ż
- czas. doktoryzować się, doktoryzować ndk.
- przym. doktorancki, doktorski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- nie mylić z: doktorat
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) doktoregai
- białoruski: (1.1) дактарант m
- bułgarski: (1.1) докторант m
- esperanto: (1.1) doktoriĝonto
- francuski: (1.1) candidat au doctorat m
- hiszpański: (1.1) doctorando m
- niemiecki: (1.1) Doktorand
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)(1.1)
- portugalski: (1.1) doutorando
- rosyjski: (1.1) докторант m
- szwedzki: (1.1) doktorand w
- ukraiński: (1.1) докторант m
- źródła:
- ↑ Barbara Magierowa, Antoni Kroh, Prywatny leksykon współczesnej polszczyzny, cz. 4, Sądecka Oficyna Wydawnicza Wojewódzkiego Ośrodka Kultury, Nowy Sącz 1995–1997, ISBN 83-85753-11-7, s. 472.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.