chrononauta (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌxrɔ̃nɔ̃ˈnawta], AS: [χrõnõnau̯ta], zjawiska fonetyczne: nazal.• u → ł • akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) książk. podróżnik w czasie
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik chrononauta chrononauci dopełniacz chrononauty chrononautów celownik chrononaucie chrononautom biernik chrononautę chrononautów narzędnik chrononautą chrononautami miejscownik chrononaucie chrononautach wołacz chrononauto chrononauci - przykłady:
- (1.1) Sowiecki chrononauta Gauki zdjął słuchawki oraz mikrofon i z wyciągniętą dłonią pospieszył ku trzem amerykańskim temponautom[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) temponauta
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. chrononautyka ż
- forma żeńska chrononautka ż
- przym. chrononautyczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. chrono- + -nauta < gr. χρόνος + ναύτης → czas + żeglarz
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) chrononaut
- źródła:
- ↑ Philip K. Dick, Małe co nieco dla nas, temponautów.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.