chodzenie (język polski)

chodzenie (1.1)

wymowa:

IPA: [xɔˈʣ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [χoʒẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni… ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) poruszanie się pieszo

(1.2) stałe i regularne przemieszczanie się w jakimś kierunku, do jakieś miejsca

(1.3) o mechanizmie: działanie

(1.4) pot. pozostawanie w bliskiej zażyłości emocjonalnej o podłożu seksualnym z drugą osobą, bez formalnego zobowiązania

odmiana:

(1.1-4)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	chodzenie
dopełniacz	chodzenia
celownik	chodzeniu
biernik	chodzenie
narzędnik	chodzeniem
miejscownik	chodzeniu
wołacz	chodzenie

przykłady:

(1.1) Domeną fakira jest chodzenie boso po rozżarzonych węglach.

(1.2) Nigdy nie lubiłem rodzinnego chodzenia do kościoła.

(1.4) W piątek jest rocznica Ani i mojego chodzenia.

(1.4) Uproszczoną, na potrzeby rozwoju młodzieńczego, wersją małżeństwa jest chodzenie.

składnia:

kolokacje:

(1.2) chodzenie do pracy / szkoły / kościoła

synonimy:

(1.1) kroczenie, stąpanie

(1.2) uczęszczanie

(1.4) bycie w związku, bycie ze sobą

antonimy:

(1.1) stanie

(1.4) zerwanie (relacji)

hiperonimy:

hiponimy:

(1.1) błądzenie, brodzenie, deptanie, dreptanie, lunatykowanie, spacerowanie, wędrowanie; pot. łażenie, szwendanie się

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. zejście n, przechodka ż, nadejście n, chód m, chodzik m, chodnik m, chodniczek m, chodnikowiec m, chodak m, chodaczek m, chodzony m, chodnica ż, chodliwość ż, chodziarz m, chodziarka m, chadzka ż, chadzanie n

czas. zejść, obejść, chodzić ndk., chadzać ndk.

przym. chodny, chodnikowy, chodliwy, chodziwy, chodziarski

wykrz. chodu

związki frazeologiczne:

etymologia:

rzecz. odczas. od chodzić

uwagi:

zob. też chodzenie w Wikicytatach

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) walking; (1.4) go out (with sb), see
• arabski: (1.1) خطو
• esperanto: (1.1) piedirado
• jidysz: (1.1) גאַנג
• niemiecki: (1.1) Gehen n
• rosyjski: (1.1) хождение n
• slovio: (1.1) hodenie (ходение)
• tajski: (1.1) การเดิน (gaan dern)

źródła: