ceklarz (język polski)

wymowa:

^{[uwaga 1]} IPA: [ˈʦ̑ɛklaʃ], AS: [ceklaš], zjawiska fonetyczne: wygł. ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. podlegający burmistrzowi pachołek do pilnowania porządku w mieście^[1]; zob. też ceklarz w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	ceklarz	ceklarze
dopełniacz	ceklarza	ceklarzy / ceklarzów
celownik	ceklarzowi	ceklarzom
biernik	ceklarza	ceklarzy / ceklarzów
narzędnik	ceklarzem	ceklarzami
miejscownik	ceklarzu	ceklarzach
wołacz	ceklarzu	ceklarze

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. daw. ceklarstwo n, st.pol. ceklacja ż, st.pol. ceklowanie n, st.pol. ceklownik m, st.pol. cekmistrz m, st.pol. ceklmistrz m, st.pol. ceklatum n, ceklarka ż

czas. st.pol. ceklować ndk., st.pol. ceglować ndk.

przym. ceklarski

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) niem. Zirkler → nocny stróż miejski^[2][1] < śr.łac. circator → stróż^[1] < łac. circo → krążyć^[1]

uwagi:

tłumaczenia:

• niemiecki: (1.1) Stadtknecht m

źródła: