bonifrater (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) rel. zakonnik z zakonu założonego przez św. Jana Bożego; zob. też bonifratrzy w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bonifrater bonifratrzy dopełniacz bonifratra bonifratrów celownik bonifratrowi bonifratrom biernik bonifratra bonifratrów narzędnik bonifratrem bonifratrami miejscownik bonifratrze bonifratrach wołacz bonifratrze bonifratrzy - przykłady:
- (1.1) Czytam książkę o hiszpańskim bonifratrze.
- (1.1) W aptece bonifratrów nie dostałam ligniny.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) klasztor / kościół / szpital Bonifratrów[1] • nowicjat / postulat bonifratrów
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) zakonnik, osoba konsekrowana
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- forma żeńska bonifraterka ż
- przym. bonifraterski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. bonus + frater → dobry brat
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Porada „zakon franiszkanów, kościół Franciszkanów” w: Poradnia językowa PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.