bell (język angielski)
bell (1.1)
rzeczownik policzalny
- (1.1) dzwon, dzwonek
- (1.2) dzwonek (w szkole, na przerwę)
- odmiana:
- (1) lp bell; lm bells
- przykłady:
- (1.1) For whom the bells ring? → Komu biją dzwony?
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) clang of (a) bell → dźwięk dzwonu • tinkle of (a) bell → dźwięk dzwonka • bell tower → dzwonnica
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- saved by the bell
- etymologia:
- st.ang. belle
- uwagi:
- źródła:
bell (język kataloński)
- wymowa:
- IPA: [ˈbeʎ]
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) piękny
- odmiana:
- (1.1) lp bell m, bella ż; lm bells m, belles ż
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.