bakałarz (język polski)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) st.pol. nauczyciel szkoły elementarnej
- (1.2) daw. osoba, która na średniowiecznym uniwersytecie uzyskała najniższy stopień akademicki bakalaureat
- (1.3) żart. belfer, nauczyciel
- (1.4) nauk. m.in. w krajach anglosaskich osoba posiadająca tytuł bakałarza (2.1); zob. też bakalaureat w Wikipedii
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) nauk. m.in. w krajach anglosaskich tytuł lub stopień naukowy (zawodowy) uzyskiwany po ukończeniu studiów pierwszego stopnia
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bakałarz bakałarze dopełniacz bakałarza bakałarzy celownik bakałarzowi bakałarzom biernik bakałarza bakałarzy narzędnik bakałarzem bakałarzami miejscownik bakałarzu bakałarzach wołacz bakałarzu bakałarze - przykłady:
- (1.2) Będąc bakałarzem, chciał zdobyć wyższe wykształcenie na Uniwersytecie Bolońskim, lecz jego niskie stopnie niestety na to mu nie pozwoliły.
- (1.3) Mój dziadek opowiadał mi o swoim bakałarzu z historii, u którego nigdy nie dostał oceny bardzo dobrej.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.3) nauczyciel
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bakałarzowanie n
- forma żeńska bakałarka ż
- przym. bakałarzowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac.[1]
- uwagi:
- (1.4) i (2.1) por. licencjat • inżynier
- ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: nauczyciel
- angielski: (1.4) bachelor; (2.1) bachelor degree
- bułgarski: (1.4) бакалавър m; (2.1) бакалавър m
- esperanto: (1.4) bakalaŭro; (2.1) bakalaŭreco
- źródła:
- ↑ Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.