błu̇tt (język wilamowski)
błu̇tt (1.1)
błu̇tt (1.1)
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) biol. fizj. med. wet. krew[1]
- (1.2) posoka[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. błu̇ttfyrgissa n, błu̇ttšvār m
- czas. błu̇tta
- przym. błu̇ttiḱ, błu̇ttrūt, błu̇ttrynstiḱ,
- przysł. błu̇ttiḱ, błu̇ttrūt, błu̇ttrynstiḱ
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- śwn. bluot < swn. bluot, prazachgerm. *blōd, pragerm. *blōþą. por. jid. בלוט (blut), niem. Blut, dolnoniem. Bloot, niderl. bloed, ang. blood. duń. blod, szw. blok, got 𐌱𐌻𐍉𐌸 (blōþ).
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: indeks:Wilamowski - Części ciała
- źródła:
- 1 2
Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, Polska Akademja Umiejętności, Kraków 1930‒1936, s. 43.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.