błüt (język wilamowski)
błüt (1.1)
błüt (1.1)
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) biol. fizj. med. wet. krew[1]
- (1.2) posoka
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. błütfergisa n, błütśwaor m. błütöem, błütöm, błütwiyśt
- czas. błüta
- przym. błütig, błütrut, błütrynstig,
- przysł. błütig, błütrut
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- śwn. bluot < swn. bluot, prazachgerm. *blōd, pragerm. *blōþą, por. jid. בלוט (blut), niem. Blut, dolnoniem. Bloot, niderl. bloed, ang. blood, duń. blod, szw. blok, got 𐌱𐌻𐍉𐌸 (blōþ)
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: indeks:Wilamowski - Części ciała
- źródła:
- ↑
Słownik języka wilamowskiego w: Józef Gara, Zbiór wierszy o wilamowskich obrzędach i obyczajach oraz Słownik języka wilamowskiego, Stowarzyszenie Na Rzecz Zachowania Dziedzictwa Kulturowego Miasta Wilamowice „Wilamowianie”, Bielsko-Biała 2004, ISBN 83-914917-8-1.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.