błotko (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) zdrobn. od błoto
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik błotko błotka dopełniacz błotka błotek celownik błotku błotkom biernik błotko błotka narzędnik błotkiem błotkami miejscownik błotku błotkach wołacz błotko błotka - przykłady:
- (1.1) Stajał marcowy śnieg na klombach. / Po błotku drepcesz krok za krokiem[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) daw. błocko
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. błoto n, błotniak mzw, błotnik mzw/mrz, błocenie n, ubłocenie n
- czas. błocić ndk., ubłocić dk., ubłocić się dk.
- przym. błocisty, błotnisty, błotny
- przysł. błotniście
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. błoto + -ko
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: błoto
- źródła:
- ↑ Jerzy Liebert, Krokusy (wyd. 1934)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.