autodydakta (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌawtɔdɨˈdakta], AS: [au̯todydakta], zjawiska fonetyczne: u → ł • akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) książk. pedag. inaczej: samouk
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik autodydakta autodydakci dopełniacz autodydakty autodydaktów celownik autodydakcie autodydaktom biernik autodydaktę autodydaktów narzędnik autodydaktą autodydaktami miejscownik autodydakcie autodydaktach wołacz autodydakto autodydakci - przykłady:
- (1.1) Osoba samodzielnie kształcąca się nazywana jest naukowo autodydaktą.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. autodydaktyka ż, dydaktyka ż
- przym. autodydaktyczny, dydaktyczny
- przysł. autodydaktycznie, dydaktycznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) gr. αὐτοδίδακτος (autodídaktos) → samouk[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: samouk
- źródła:
- ↑ Hasło „autodydakta” w: Wielki słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, pod red. Mirosława Bańki, PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-14455-5, s. 119.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.