autodydaktyczny (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌawtɔdɨdakˈtɨʧ̑nɨ], AS: [au̯todydaktyčny], zjawiska fonetyczne: u → ł • akc. pob.
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) książk. pedag. związany z autodydaktyką lub autodydaktą
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik autodydaktyczny autodydaktyczna autodydaktyczne autodydaktyczni autodydaktyczne dopełniacz autodydaktycznego autodydaktycznej autodydaktycznego autodydaktycznych celownik autodydaktycznemu autodydaktycznej autodydaktycznemu autodydaktycznym biernik autodydaktycznego autodydaktyczny autodydaktyczną autodydaktyczne autodydaktycznych autodydaktyczne narzędnik autodydaktycznym autodydaktyczną autodydaktycznym autodydaktycznymi miejscownik autodydaktycznym autodydaktycznej autodydaktycznym autodydaktycznych wołacz autodydaktyczny autodydaktyczna autodydaktyczne autodydaktyczni autodydaktyczne nie stopniuje się - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) samokształceniowy
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. autodydakta m, autodydaktyka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. autodydaktyka
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) self-taught, autodidactic
- czeski: (1.1) autodidaktický
- duński: (1.1) autodidaktisk
- francuski: (1.1) autodidacte
- słowacki: (1.1) autodidaktický
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.