absztyfikant (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌapʃtɨˈfʲikãnt], AS: [apštyfʹikãnt], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• nazal.• akc. pob.,
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) książk. żart. osoba starająca się o względy kobiety; konkurent, zalotnik
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik absztyfikant absztyfikanci dopełniacz absztyfikanta absztyfikantów celownik absztyfikantowi absztyfikantom biernik absztyfikanta absztyfikantów narzędnik absztyfikantem absztyfikantami miejscownik absztyfikancie absztyfikantach wołacz absztyfikancie absztyfikanci depr. M. i W. lm: (te) absztyfikanty - przykłady:
- (1.1) Widziałam tego jej absztyfikanta, jak szedł do niej wczoraj.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) adorator, amant, konkurent, uwodziciel, wielbiciel, pot. bawidamek, kochaś, lowelas
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. absztyfikowanie n
- czas. absztyfikować się ndk.
- przym. absztyfikancki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- prawdop. od pol. amplifikować < łac. amplificāre → rozszerzać, powiększać[1] lub niem.[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) wooer
- hebrajski: (1.1) מעריץ (maaric)
- hiszpański: (1.1) pretendiente m, galán m, galanteador m
- niemiecki: (1.1) Verehrer m, Verführer m, Charmeur m
- rosyjski: (1.1) ухажёр
- ukraiński: (1.1) абштифіка́нт m
- włoski: (1.1) spasimante m
- źródła:
- ↑
Porada „absztyfikant” w: Poradnia językowa PWN. - ↑ Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 219.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.