wielbiciel (język polski)
- wymowa:
- IPA: [vʲjɛlˈbʲiʨ̑ɛl], AS: [vʹi ̯elbʹićel], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) książk. osoba, która wielbi kogoś lub coś
- (1.2) książk. adorator
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik wielbiciel wielbiciele dopełniacz wielbiciela wielbicieli celownik wielbicielowi wielbicielom biernik wielbiciela wielbicieli narzędnik wielbicielem wielbicielami miejscownik wielbicielu wielbicielach wołacz wielbicielu wielbiciele - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.2) adorator
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wielbicielka
- czas. uwielbiać, wielbić
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) admirer, fan
- białoruski: (1.1) паклоннік m; (1.2) паклоннік m
- esperanto: (1.1) adoranto
- francuski: (1.1) admirateur m, fan m
- hiszpański: (1.1) admirador m, fan m; (1.2) adorador m
- jidysz: (1.1) ליבהאָבער m (libhober), חסיד m (chosid / chosed)
- rosyjski: (1.1) поклонник m
- starogrecki: (1.1) ζηλωτής m
- źródła:
- Hasło „wielbiciel” w: SJP.pl.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.