abecadlarka (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌabɛʦ̑aˈdlarka], AS: [abecadlarka], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) daw. początkowa uczennica
- (1.2) daw. lekcew. nauczycielka
- odmiana:
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik abecadlarka abecadlarki dopełniacz abecadlarki abecadlarek celownik abecadlarce abecadlarkom biernik abecadlarkę abecadlarki narzędnik abecadlarką abecadlarkami miejscownik abecadlarce abecadlarkach wołacz abecadlarko abecadlarki - przykłady:
- (1.1) Marysia jest abecadlarką, całymi dniami siedzi nad elementarzem.
- (1.2) Idę dziś na wywiadówkę. Porozmawiam sobie z tą abecadlarką Jasia na temat zbyt trudnych prac domowych.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.2) belferka
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) uczennica
- (1.2) nauczycielka
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. abecadło, abecadlarz, abecedariusz, abecadlnik
- przym. abecadłowy, abecadlny
- przysł. abecadłowo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. abecadlarz + -ka
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1-2) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: abecadlarz
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.