Miron (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈmʲirɔ̃n], AS: [mʹirõn], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) imię męskie; zob. też Miron w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Miron Mironowie dopełniacz Mirona Mironów celownik Mironowi Mironom biernik Mirona Mironów narzędnik Mironem Mironami miejscownik Mironie Mironach wołacz Mironie Mironowie depr. M. i W. lm: (te) Mirony[1][2] - przykłady:
- (1.1) Miał na imię Miron i hodował bernardyny krótkowłose.
- (1.1) W Kościele katolickim na 8 sierpnia przypada wspomnienie św. Mirona z Krety.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pan Miron • brat / kuzyn / wujek / dziadek Miron • mężczyzna imieniem (o imieniu) Miron • święty / błogosławiony Miron • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Miron • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Miron • otrzymać / dostać / przybrać imię Miron • dzień imienin / imieniny Mirona • na Mirona (o dniu)
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Mirona ż
- przym. Mironowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. Myron < gr. Μύρων < gr. μύρον → maść, pachnidło[3]
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Myron
- białoruski: (1.1) Мірон m
- łaciński: (1.1) Myron m
- nowogrecki: (1.1) Μύρων m
- starogrecki: (1.1) Μύρων m
- włoski: (1.1) Mirone m
- źródła:
- ↑
Hasło „Miron” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Porada „imiona w liczbie mnogiej” w: Poradnia językowa PWN.
- ↑ deon.pl
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.