Linus (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈlʲĩnus], AS: [lʹĩnus], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) hist. imię męskie; zob. też Linus (imię) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Linus Linusowie dopełniacz Linusa Linusów celownik Linusowi Linusom biernik Linusa Linusów narzędnik Linusem Linusami miejscownik Linusie Linusach wołacz Linusie Linusowie - przykłady:
- (1.1) Czasy, kiedy Linus obejmował rządy w Kościele Chrystusa, były niełatwe.[1]
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pan Linus • brat / kuzyn / wujek / dziadek Linus • mężczyzna imieniem (o imieniu) Linus • święty / błogosławiony Linus • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Linus • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Linus • otrzymać / dostać / przybrać imię Linus • dzień imienin / imieniny Linusa • na Linusa (o dniu)
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- forma żeńska Lina ż
- przym. Linusowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. Linus < gr. Λῖνος < gr. λινοῦς
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Linus
- hebrajski: (1.1) לינוס m
- łaciński: (1.1) Linus m
- niemiecki: (1.1) Linus m
- nowogrecki: (1.1) Λίνος m
- portugalski: (1.1) Lino m
- rosyjski: (1.1) Лин m
- ukraiński: (1.1) Лін m
- węgierski: (1.1) Linusz
- włoski: (1.1) Lino m
- źródła:
Linus (język angielski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, nazwa własna
Linus (język łaciński)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
- (1.1) imię męskie Linus[1]
- odmiana:
- (1) Lin|us, ~i (deklinacja II) blm
- przykłady:
- (1.1) Sancte Line, ora pro nobis. → Święty Linusie, módl się za nami.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr. Λῖνος (Lĩnos), utworzone od gr. λινοῦς (linoũs) → płótno lniane
- uwagi:
- zobacz też: Indeks:Łaciński - Imiona
- źródła:
- ↑ Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8, s. 389.
Linus (język niemiecki)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
- (1.1) imię męskie Linus
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik (der)[1][2] Linus dopełniacz (des) Linus
Linus'celownik (dem) Linus biernik (den) Linus - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. Linus < gr. Λῖνος < gr. λινοῦς
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Niemiecki - Imiona męskie
- źródła:
Linus (język szwedzki)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.