Käfig (język niemiecki)
ein Käfig (1.1)
- wymowa:
- lp IPA: [ˈkɛːfɪç]; lm IPA: [ˈkɛːfɪɡə]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) klatka
temat słowotwórczy
- (2.1) (w złożeniach) dotyczący klatki
- odmiana:
- (1.1)[1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik der Käfig die Käfige dopełniacz des Käfigs der Käfige celownik dem Käfig den Käfigen biernik den Käfig die Käfige - przykłady:
- (1.1) Im Zoo sitzen die Tiere in Käfigen. → W zoo zwierzęta siedzą w klatkach.
- składnia:
- (2.1) w złożeniach Käfig + rzecz. (np. Käfighaltung)
- kolokacje:
- (1.1) goldener Käfig • faradayscher Käfig
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. käfigen
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑ Deklinacja rzeczowników w jęz. niemieckim
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.