Czech (język polski)
- wymowa:
- , IPA: [ʧ̑ɛx], AS: [čeχ]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba narodowości czeskiej, obywatel Czech[1] (Republiki Czeskiej), mieszkaniec Czech[1]; zob. też Czesi w Wikipedii
- (1.2) mieszkaniec Czech (krainy historycznej)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (2.1) mit. słow. legendarny założyciel państwa czeskiego; zob. też Czech w Wikipedii
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (3.1) środ. kolej. lokomotywa serii EP05
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Czech Czesi dopełniacz Czecha Czechów celownik Czechowi Czechom biernik Czecha Czechów narzędnik Czechem Czechami miejscownik Czechu Czechach wołacz Czechu Czesi - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Czech Czechowie dopełniacz Czecha Czechów celownik Czechowi Czechom biernik Czecha Czechów narzędnik Czechem Czechami miejscownik Czechu Czechach wołacz Czechu Czechowie - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Czech Czechy dopełniacz Czecha Czechów celownik Czechowi Czechom biernik Czecha Czechy narzędnik Czechem Czechami miejscownik Czechu Czechach wołacz Czechu Czechy - przykłady:
- (1.1) Karel jest Czechem i mieszka w Pradze.
- (2.1) Według legendy Czech był bratem Lecha i Rusa.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) słynny / wybitny / znany Czech • być Czechem • Czesi i Słowacy • Czechosłowak • Czech wołyński
- (2.1) Lech, Czech i Rus
- (3.1) lokomotywa Czech
- synonimy:
- (1.1) pot. lekcew. pepik / Pepik, pepiczek / Pepiczek
- (3.1) Czesio
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Czechy nmos, czeszki nmos, czechizm mrz, czeski mrz, czeszczyzna ż, czechizacja ż, czechizowanie n
- forma żeńska Czeszka ż
- przym. czeski
- czas. czechizować, sczechizować
- przysł. czesko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Czechosłowak • Słowak
- (2.1) zobacz też: Lech • Czech • Rus
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Czech; (1.2) Bohemian
- arabski: (1.1) تشيكي
- baskijski: (1.1) txekiar; (1.2) bohemiar
- białoruski: (1.1) чэх m
- bułgarski: (1.1) чех m
- czeski: (1.1) Čech m; (1.2) Čech m; (2.1) Čech m
- duński: (1.1) tjekker w; (1.2) bøhmer
- esperanto: (1.1) ĉeĥo, ĉeko
- fiński: (1.2) böömiläinen
- francuski: (1.1) Tchèque m; (1.2) Bohêmien m
- hiszpański: (1.1) checo m
- interlingua: (1.1) Checo
- irlandzki: (1.2) Boihéamach m
- islandzki: (1.1) Tékki m
- jidysz: (1.1) טשעך m (czech)
- kataloński: (1.1) txec m
- litewski: (1.1) čekas m
- łaciński: (1.1) Cechus m; (1.2) Bohemus m
- łotewski: (1.1) čehs m
- niemiecki: (1.1) Tscheche m; (1.2) Böhme m
- nowogrecki: (1.1) Τσέχος m
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)(1.1)
- portugalski: (1.1) checo m, tcheco m; (1.2) boêmio, boémio
- rosyjski: (1.1) чех m; (1.2) богемец m; (2.1) Чех m
- slovio: (1.1) Cxehian (Чехиан), Cxehic (Чехиц), Cxeh (Чех)
- słowacki: (1.1) Čech m; (1.2) Čech m
- szwedzki: (1.1) tjeck w; (1.2) böhmare
- ukraiński: (1.1) чех m
- węgierski: (1.1) cseh
- wilamowski: (1.1) Čech m
- włoski: (1.1) ceco m; (1.2) boemo m
- źródła:
- 1 2
Hasło „Czech” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Czech (język angielski)
- wymowa:
- enPR: chĕk, IPA: /tʃɛk/, SAMPA: /tSEk/
- wymowa amerykańska
- homofony: check • cheque
- znaczenia:
rzeczownik
przymiotnik
- (2.1) czeski
- odmiana:
- (1) lp Czech; lm Czechs
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (2.1) Czech lands • Czech Republic
- synonimy:
- (1.1) inhabitant of Czechia
- (2.1) przest. Czechian, przest. Czechic, przest. Czechish
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Czechia, Czechoslovakia
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tak samo wymawia się słowa check i cheque
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.