Beocja (język polski)
starożytna Beocja (1.1)
- wymowa:
- IPA: [bɛˈɔʦ̑ʲja], AS: [beocʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) geogr. hist. kraina historyczna w środkowej Grecji; zob. też Beocja w Wikipedii
- (1.2) geogr. nomos w środkowej Grecji
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza mianownik Beocja dopełniacz Beocji celownik Beocji biernik Beocję narzędnik Beocją miejscownik Beocji wołacz Beocjo - przykłady:
- (1.1) Beocja położona na zachód od Attyki oraz na wschód od Ftiotydy i Fokidy, zasiedlona została już w starożytności, na początku II tysiąclecia p.n.e. przez Beotów. Najważniejszymi jej miastami były Teby i Orchomenos.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Beota mos, Beotka ż
- przym. beocki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1-2) łac. Boeotia < gr. Βοιωτία (Boiōtía)
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Boeotia; (1.2) Boeotia
- baskijski: (1.1) Beozia
- hiszpański: (1.1) Beocia ż
- łaciński: (1.1) Boeotia ż
- niemiecki: (1.1) Boiotien
- nowogrecki: (1.1) Βοιωτία ż
- starogrecki: (1.1) Βοιωτία ż
- włoski: (1.1) Beozia ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.