-a (język polski)

wymowa:
​
znaczenia:

przyrostek

(1.1) …dodawany do imienia męskiego, tworzy jego żeńską formę
(1.2) …używany do tworzenia żeńskich form przymiotnika

końcówka fleksyjna

(2.1) …wskazująca na gramatyczny rodzaj żeński mianownikowej formy rzeczownika[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Faustyna, Krzysztofa, Wacława
(1.2) ciekawa, szybka, żółta
(2.1) dziewczyna, trawa
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) -i[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(2.1) Rodzaj gramatyczny nie musi się zgadzać z rodzajem naturalnym rzeczownika, np. wyraz sierota może odnosić się zarówno do osoby płci męskiej, jak i żeńskiej. Podobnie np. nazwisko Góra mogą nosić i mężczyzna, i kobieta[2].
zobacz słowa kończące się na „-a”
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 119.
  2. ↑ Ignacy Stein, O rodzaju, liczbie i przypadku rzeczowników, „Poradnik Językowy” nr 5/1907, s. 66.

-a (język wilamowski)

zapisy w ortografiach alternatywnych:
wymowa:
znaczenia:

przyrostek

(1.1) czas. (częściowo) -ć; końcówka bezokolicznika
(1.2) rzecz. (częściowo) przyrostek słowotwórczy tworzący liczbę mnogą
(1.3) rzecz. (częściowo) przyrostek słowotwórczy tworzący rzeczowniki odczasownikowe
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz słowa kończące się na „-a”
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.