świergotać (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɕfʲjɛrˈɡɔtaʨ̑], AS: [śfʹi ̯ergotać], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• i → j
-
- znaczenia:
czasownik
- (1.1) o ptakach: wydawać krótkie, wysokie dźwięki[1]
- (1.2) pot. przen. mówić w sposób szybki i radosny
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Ptaki świergotały za oknem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) świergolić, świegotać, szczebiotać, ćwierkać, ćwierkotać
- (1.2) świergolić, świegotać, szczebiotać
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. świergot m, świergotek m, świergotanie n, świergotliwość ż
- czas. zaświergotać dk.
- przym. świergotliwy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) twitter, warble
- bułgarski: (1.1) чирикам
- rosyjski: (1.1) чирикать; (1.2) чирикать
- włoski: (1.1) chioccolare
- źródła:
- ↑
Hasło „świergotać, świegotać, świergolić” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.