świekra (język polski)

wymowa:
​, IPA: [ˈɕfʲjɛkra], AS: [śfʹi ̯ekra], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. matka męża[1], rzadziej żony[2][3]

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. lp od: świekier
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Synowa patrzyła z podziwem na swoją świekrę.
(1.1) […] tak dawniej jak i dzisiaj u ludu, który tej nazwy w wielu stronach używa, świekier, świokier, świekra, świokra, świekrucha oznacza tylko rodziców męża, a teść i teścia – rodziców żony.[4]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. świekrew, daw. świokra, reg. świekrucha, teściowa, daw. teścia, reg. teszcza
antonimy:
(1.1) synowa, st.pol. snecha, st.pol. sneszka
hiperonimy:
(1.1) powinowata
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. świekrowy
rzecz. świekier m
związki frazeologiczne:
etymologia:
prasł. *svekry (D. liczby pojedynczej prasł. *svekrъve) → 'matka męża'[5]
por. białor. свякроў, ros. свекровь
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: teściowa
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „pokrewieństwa” w: Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, 1900–1903.
  2. ↑ Słownik języka polskiego, red. Witold Doroszewski, t. VIII, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1958–1969, s. 1345.
  3. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VI: S-Ś, Warszawa 1900–1927, s. 779.
  4. ↑ Z. Gloger: Encyklopedia staropolska
  5. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „świekra” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.