Zakoczył
Państwo

 Polska

Położenie

województwo małopolskie

Pasmo

Pieniny

Wysokość

700–794 m n.p.m.

Zagospodarowanie

nieużytki

Położenie na mapie gminy Czorsztyn
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego
49°24′59,5″N 20°23′51,0″E/49,416528 20,397500

Zakoczył, Czerniawa – polana w Pieninach. Znajduje się na głównym grzbiecie Pienin Czorsztyńskich, pomiędzy szczytami Nowa Góra i Czoło. Rejon przełęczy jest także przełęczą między tymi szczytami.

Nazwa polana prawdopodobnie pochodzi od dawnej nazwy Nowej Góry – Czarna Góra. Józef Nyka w przewodniku Pieniny pisał, że była to piękna, koszona polana. Dzięki specyficznym warunkom glebowym, klimatycznym i geograficznym łąki i polany Pienińskiego Parku Narodowego były siedliskiem bardzo bogatym gatunkowo. W latach 1987–1988 znaleziono tu bardzo rzadki, w Polsce zagrożony wyginięciem gatunek porostu – płucnik modry Platismatia glauca. Występował tutaj też storczyk kukawka Orchis militaris. Zaprzestanie użytkowania polan, lub zmiana sposobu użytkowania sprawiło, że zmniejszyła się ich różnorodność gatunkowa, a te, które nie są koszone zarastają lasem. Polana Zakoczył nie jest koszona i w 2021 r. już w większości zarosła młodym lasem.

W niewielkiej odległości na północny wschód od polany Zakoczył jest polana Toporzyskowe, a na północny wschód ciąg koszonych łąk o nazwie Pod Forendówką i Forendówki.

Polana znajduje się w Pienińskim Parku Narodowym, w miejscowości Sromowce Niżne w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czorsztyn.

Szlak turystyki pieszej

Obrzeżem polany Zakoczył prowadzi szlak turystyczny

Czorsztyn – zbocza Macelaka – Czoło – przełęcz Szopka – Trzy Korony. Jest to fragment szlaku (Tarnów – Wielki Rogacz) biegnący wzdłuż głównego grzbietu Pienin Właściwych.

Przypisy

  1. 1 2 3 Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna [online] [dostęp 2021-10-25].
  2. 1 2 3 4 Józef Nyka, Pieniny, wyd. IX, Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006, ISBN 83-915859-4-8.
  3. 1 2 3 Pieniny polskie i słowackie. Mapa turystyczna 1:25 000, Piwniczna: Agencja Wydawnicza „WiT” s.c., 2008.
  4. ↑ Józef Kiszka, Zbigniew Szeląg, Porosty (Lichenes) polan Pienińskiego Parku Narodowego – zagrożenie i ochrona, „Pieniny – Przyroda i Człowiek”, 2, Kraków 1992, s. 55–63.
  5. ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirek, Czerwona księga Karpat Polskich, Warszawa: Instytut Botaniki PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-71-6.
  6. ↑ Małgorzata Jagiełło, Storczyki łąk i polan Pienińskiego Parku Narodowego, „Pieniny – Przyroda i Człowiek”, 2, 1992, s. 43–49.
  7. ↑ Kazimierz Zarzycki, Roman Marcinek, Sławomir Wróbel, Pieniński Park Narodowy, Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2003, ISBN 83-7073-288-7.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.