Skarpa Puławska
Osiedle Warszawy

Widok na osiem budynków wielorodzinnych osiedla od wschodu
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miasto

Warszawa

Powierzchnia

0,08 km²

Położenie na mapie Warszawy
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
52°11′34″N 21°01′33″E/52,192778 21,025833

Skarpa Puławska, Skarpa lub Osiedle Bielawska-Żywnego – osiedle w dzielnicy Mokotów w Warszawie.

Położenie i charakterystyka

Osiedle Skarpa Puławska położone jest na stołecznym Mokotowie, we wschodniej części obszaru Miejskiego Systemu Informacji Wierzbno. Obejmuje 8-hektarowy teren znajdujący się między ulicami Puławską, Bielawską i Wojciecha Żywnego, skarpą warszawską oraz terenami klubu Warszawianka. Leży w sąsiedztwie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Arkadia” i stawu Arkadia. W celu jego wybudowania wyburzono domy wzniesione dla kuracjuszy założonego w 1840 roku zakładu hydropatycznego Ludwika Sauvana, który korzystał z pobliskich źródeł. Nazwa osiedla nawiązuje do ul. Puławskiej.

Osiedle zostało zbudowane w latach 1965–1971. Jego generalnym projektantem był według różnych źródeł J. Kulesza lub Tadeusz Stefański. W jego skład wchodzi osiem trzynastokondygnacyjnych budynków wielorodzinnych typu korytarzowego zaplanowanych dla ok. 4–5 tys. mieszkańców oraz budynek techniczno-administracyjny. Bloki mieszkalne znajdują się pod adresami przy ulicy Żywnego 12, 16, 18, 21a i 23, Puławskiej 109b i 111 oraz Bielawskiej 1. Liczba mieszkań to ok. 1500, a łączna powierzchnia lokali wynosi ponad 50 tys. m². Przeważają mieszkania M3 z kuchniami bez okien. Budynki posiadają stosunkowo małe balkony.

Budynki zostały wybudowane w technologii wielkopłytowej WUF (Warszawska Uniwersalna Forma). Została ona wcześniej przetestowana podczas planowania i wznoszenia eksperymentalnego Osiedla Prototypów na Służewcu według projektu zespołu architektów w składzie: Andrzej Bielobradek, Jan Drużyński, Tadeusz Stefański, Witold Wojczyński, Zbigniew Pawłowski, Władysław Sieradzki i Jerzy Zoller. Budynki wielorodzinne powstały na bazie przetestowanych budynków 10-kondygnacyjnych. Istniała możliwość wybudowania w tym systemie bloków o 16 kondygnacjach, jednak zrezygnowano z tego ze względu na ekonomikę wykorzystania wyższych dźwigów. Pomimo tego, w momencie powstania były najwyższymi budynkami z wielkiej płyty w Polsce. Projektantami powtarzalnych bloków mieszkalnych byli: Andrzej Bielobradek, Tadeusz Stefański, Zbigniew Pawłowski, Władysław Sieradzki, Jerzy Zoller, Stanisław Dębiński, Halina Skarżyńska, Eleonora Stolarczyk i Lucjan Adamczyk z Biura Projektów Typowych i Studiów Budownictwa Miejskiego. Za tę realizację otrzymali oni w 1967 roku nagrodę Ministra Budownictwa III stopnia.

Inwestorem była Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa „Starówka”. Generalnym wykonawcą zostało przedsiębiorstwo PBM-Mokotów. Osiedlem zarządza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Mokotów”.

W początkowym okresie eksploatacji osiedla awaryjna okazała się tzw. jednorurowa instalacja centralnego ogrzewania. Nieszczelne były także ściany szczytowe, które zostały docieplone.

W przeszłości elementem wyróżniającym osiedle były elewacje budynków o fakturze z grubego żwiru. Wygląd wynikał z zastosowanie płyt z powłoką zewnętrzną, co sprawiało, że w czasie wznoszenia nie było konieczności tynkowania i malowania.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 783, ISBN 83-01-08836-2.
  2. 1 2 3 4 Zbigniew Pawłowski, Technologia WUF, „Architektura” (213–214 (8–9/65)), Warszawa: Stowarzyszenie Architektów Polskich, 1965, s. 324–329, ISSN 0003-8814.
  3. 1 2 3 4 5 6 Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita”, 1987, s. 72–73. ISBN 83-85028-56-0.
  4. ↑ Rada miasta stołecznego Warszawy, Uchwała nr XXV/697/2020 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, „Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego”, 16 stycznia 2020, s. 38.
  5. 1 2 Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Geoportal krajowy. geoportal.gov.pl. [dostęp 2021-11-05].
  6. ↑ Rada Gminy Warszawa-Centrum, Uchwała Nr 389/XXXVI/96 Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 19 września 1996 r. [online]
  7. ↑ Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Arkadia [online] [dostęp 2021-11-06].
  8. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – nazwy obiektów fizjograficznych – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 1 stycznia 2024, identyfikator PRNG: 201642
  9. ↑ Wojciech Fijałkowski: Zabytki dzielnicy Mokotów, ich przeszłość, współczesna funkcja i znaczenie. W: Dzieje Mokotowa. Wyd. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972, s. 69.
  10. ↑ Leszek Wysznacki, Edmund Grzybowski (red.): Poznaj Warszawę. Mokotów. Warszawa: Krajowe Wydawnictwo Czasopism RSW „Prasa”, 1969, s. 151.
  11. 1 2 3 4 5 6 7 Krystyna Krzyżakowa, H. Ognik, Nagrody Ministra Budownictwa, „Stolica” (39 (1216)), Warszawa, 24 września 1967, s. 3, ISSN 0039-1689.
  12. 1 2 Administracja Osiedla Puławska. Nasze zasoby [online], Spółdzielnia Mieszkaniowa Mokotów [dostęp 2021-11-06].
  13. 1 2 Krystyna Krzyżakowa, Na Skarpie Puławskiej, „Stolica” (22 (1251)), Warszawa, 2 czerwca 1968, s. 10, ISSN 0039-1689.
  14. 1 2 Andrzej Bielobradek, Tadeusz Stefański, System WUF, „Architektura” (213–214 (8–9/65)), Warszawa: Stowarzyszenie Architektów Polskich, 1965, s. 319–323, ISSN 0003-8814.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.