Osiedle Batorego
Osiedle i część miasta Warszawy

Osiedle Batorego-Wschód. Widok ze skrzyżowania ulicy Stefana Batorego i alei Niepodległości
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miasto

Warszawa

Powierzchnia

0,088 km²

Położenie na mapie Warszawy
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
52°12′34″N 21°00′12″E/52,209444 21,003333

Osiedle Batorego lub Batorego – osiedle i część miasta w dzielnicy Mokotów w Warszawie.

Położenie i charakterystyka

Osiedle Batorego położone jest na stołecznym Mokotowie, na północy obszaru Miejskiego Systemu Informacji Stary Mokotów. Składa się z dwóch części: Batorego-Zachód i Batorego-Wschód, przedzielonych aleją Niepodległości, o łącznej powierzchni 8,8 ha. Jego patronem jest król Stefan Batory.

Osiedle graniczy na północy z parkiem Pole Mokotowskie, a na południu z zespołem przyrodniczo-krajobrazowym „Park SGGW” i kampusem Szkoły Głównej Handlowej. Na terenie osiedla znajduje się północne wejście do stacji metra Pole Mokotowskie.

Jego powstanie było elementem stopniowej zabudowy dawnego Mokotowskiego Pola Wojennego. Zgodnie z różnymi koncepcjami opracowanymi w okresie międzywojennym ta część miasta miała zostać zabudowana głównie budynkami użyteczności publicznej jako część Dzielnicy Nauki lub reprezentacyjnej Dzielnicy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego (a nie budynkami mieszkalnymi). W związku z tym budowa osiedla bywa uważana za zaburzenie opracowanej wtedy koncepcji urbanistycznej.

Osiedle znalazło się liście dóbr kultury współczesnej Warszawy z lat 1945–1989 przygotowanej przez Stowarzyszenie Architektów Polskich w 2003 roku.

Batorego-Zachód

Batorego-Zachód obejmuje 6-hektarowy teren ograniczony ulicami: Stefana Batorego, św. Andrzeja Boboli, Rakowiecką, Giordana Bruna i aleją Niepodległości. Osiedle zostało zbudowane w latach 1962–1968. Generalnymi projektantami byli Irena i Tadeusz Brygiewiczowie. Kwartał składał się z budynków wielorodzinnych usytuowanych wśród drzew o 5, 11 i 17 kondygnacjach wybudowanych w technologii wielkoblokowej „Ż”. Całość zaplanowano na 1142 mieszkania dla ponad 4000 mieszkańców. Niższe budynki mieszczą większe mieszkania. W niektórych budynkach na ostatnich piętrach urządzono pracownie artystyczne. Zaprojektowano także szkołę podstawową, przedszkole, pawilony handlowo-usługowe, a także klub osiedlowy „Zielona Gęś”. Generalnym wykonawcą projektu było Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego „Centrum”. Za realizację osiedla odpowiadała Nauczycielska Spółdzielnia Mieszkaniowa „Oświata”, której grunty przekazała SGGW. Osiedle zostało wkomponowane w istniejący wcześniej drzewostan dzięki odpowiedniemu projektowaniu i rezygnacji podczas wznoszenia z dźwigów na szynach.

Budynek znajdujący się przy ul. Bruna 2 wzniesiony w latach 1963–1964 został uhonorowany tytułem Mistera Warszawy przyznawanym przez dziennik „Życie Warszawy” za 1964 rok. Za jego konstrukcję odpowiadał Jacek Blum. Ma on 11 kondygnacji, kubaturę wynoszącą 18 670 m³ i mieści 95 mieszkań. O przyznaniu nagrody zdecydowało położenie wśród zieleni, rozwiązania wnętrz, estetyczne proporcje bryły, przychylnie opinie lokatorów oraz taras z salą klubową na najwyższej kondygnacji. To ostatnie rozwiązanie wpłynęło jednak na podniesienie kosztów budowy. W związku z tym kolejne budynki, który miały być na nim wzorowane – zarówno na terenie osiedla, jak i też na Powiślu, takiego klubu już nie uwzględniały.

Od 1989 roku osiedlem zarządza Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa „Batory”. W 2017 w ramach kolejnej fali dekomunizacji zmieniono nazwę ulicy Bruna, pozostawiając nazwisko patrona – Juliana Bruna zastąpił Giordano Bruno.

Batorego-Wschód

Batorego-Wschód, również według projektu Ireny i Tadeusza Brygiewiczów, zlokalizowane jest między aleją Niepodległości, ulicą Stefana Batorego i Wiśniową. Składa się z 5 identycznych 16-kondygnacyjnych budynków wielorodzinnych wybudowanych w technologii monolitycznej. Powstały w latach 1963–1966. Znajduje się w nich 950 mieszkań zaprojektowanych dla około 2500 mieszkańców (powierzchnia mieszkań to 34 662,20 m²). Mieszkania zaprojektowano ze stosunkowo małymi izbami oraz kuchniami bez okien. Obszar osiedla, uzupełniony o przedszkole i pawilon administracyjno-handlowy, wynosi 2,8 ha. Za realizację osiedla odpowiadała Spółdzielnia Mieszkaniowa „Mokotów”. Budynek usługowy wzniesiony na osiedlu w latach 1971–1972 według projektu Piotra Sembrata, Lecha Kłosiewicza i Henryka Strzębskiego, znajdujący się pod adresem Batorego 39, otrzymał w 1971 roku tytuł Wicemistera Warszawy. Osiedlem zarządza od 1991 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa „Batory-Wschód”.

Galeria

Przypisy

  1. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 1 stycznia 2023, identyfikator PRNG: 3246
  2. ↑ Rada miasta stołecznego Warszawy, Uchwała nr XXV/697/2020 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, „Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego”, 16 stycznia 2020, s. 38.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 49, ISBN 83-01-08836-2.
  4. 1 2 3 4 5 Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Geoportal krajowy. geoportal.gov.pl. [dostęp 2021-06-12].
  5. ↑ Rada Gminy Warszawa-Centrum, Uchwała Nr 389/XXXVI/96 Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 19 września 1996 r. [online]
  6. ↑ Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 810–811, ISBN 83-01-08836-2.
  7. ↑ Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Park Sggw [online] [dostęp 2021-06-12].
  8. 1 2 Agata Wagner, Styk trzech dzielnic Warszawy: Śródmieścia, Mokotowa i Ochoty w okresie międzywojennym – wpływ podziału własnościowego (państwo, wojsko, miasto) na typ realizowanej architektury [pdf], „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki”, 3, 2011, s. 61-92 (pol.).
  9. ↑ Lista obiektów architektury XX w. z lat 1945−1989 - Stowarzyszenie SARP. [dostęp 2007-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-22)].
  10. 1 2 3 4 5 Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze "Rzeczpospolita", 1987, s. 53–55. ISBN 83-85028-56-0.
  11. 1 2 3 Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 497–498, ISBN 83-01-08836-2.
  12. 1 2 Informacje o spółdzielni, Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa „Batory” [dostęp 2021-06-12].
  13. 1 2 Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 51, 170. OCLC 831027217.
  14. 1 2 3 4 5 Krystyna Krzyżakowa, Mister Warszawy 1964, „Stolica” (43 (881)), Warszawa, 25 października 1964, s. 3, ISSN 0039-1689.
  15. ↑ Jarosław Osowski, Dekomunizacja ulic w Warszawie. Radni zmienili sześć imion, nazwiska zostały [online], wyborcza.pl Warszawa, 31 sierpnia 2017.
  16. 1 2 O spółdzielni, Spółdzielnia Mieszkaniowa „Batory-Wschód” [dostęp 2021-06-12].
  17. ↑ Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 505, ISBN 83-01-08836-2.
  18. ↑ O Spółdzielni, Spółdzielnia Mieszkaniowa Mokotów [dostęp 2021-06-21].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.