Dolna-Sobieskiego
Osiedle Warszawy

Widok od zachodu na część południową osiedla. Na pierwszym planie szkoła przy ul. Piaseczyńskiej – Mister Warszawy 1967
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miasto

Warszawa

Powierzchnia

0,147 km²

Położenie na mapie Warszawy
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
52°12′00″N 21°02′08″E/52,200000 21,035556

Dolna-Sobieskiego – osiedle w dzielnicy Mokotów w Warszawie.

Położenie i charakterystyka

Osiedle Dolna-Sobieskiego położone jest na stołecznym Mokotowie, na obszarze Miejskiego Systemu Informacji Sielce. Jest usytuowane pomiędzy ulicami Jana III Sobieskiego, Dolną, Piaseczyńską, Franciszka Kostrzewskiego i terenami ogródków działkowych. Jego powierzchnia wynosi ok. 14,7 ha. Powstało na terenach wcześniej zajmowanych przez osadę Marcelin.

Na osiedlu znajdują się ulice Jana Feliksa Piwarskiego, Aleksandra Gierymskiego, Braci Pillatich i Franciszka Kostrzewskiego, które za patronów mają malarzy i rysowników. Wszystkie cztery nazwy nadano 12 kwietnia 1962 roku zastępując ich dotychczasowe robocze nazwy, odpowiednio Zachodnia, Wschodnia, Północna i Południowa.

Osiedle wybudowano w latach 1963–1967 według projektu Ireny i Tadeusza Brygiewiczów w miejscu ogrodów i pól uprawnych. Budynki wielorodzinne mają 4, 5 oraz 11 kondygnacji. Przy ich wznoszeniu zastosowano technologię wielkoblokową „Ż”. Niektóre budynki są ceglane. Osiedle stanowi część zespołu Dolna-Piaseczyńska-Sobieskiego o łącznej powierzchni 20 ha. W jego skład wchodzą także osiedla Dolna-Piaseczyńska i Dolna-Belwederska. Cały kompleks składa się z 2830 mieszkań, zaprojektowanych dla ok. 10 tys. osób. Zaplanowano też szkołę podstawową, przedszkole, żłobek i pawilony handlowe.

Zbudowana przy ul. Piaseczyńskiej 114/116 szkoła projektu Zofii Fafiusowej, Tadeusza Węglarskiego i Adolfa Derentowicza została uhonorowana tytułem Mistera Warszawy 1967, przyznawanym przez dziennik „Życie Warszawy” dla najlepszych nowych budynków w danym roku. Rośnie tu także dąb szypułkowy uznany w 1974 roku za pomnik przyrody.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 141, ISBN 83-01-08836-2.
  2. 1 2 3 4 Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 58. OCLC 831027217.
  3. 1 2 3 4 Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Geoportal krajowy. geoportal.gov.pl. [dostęp 2021-11-11].
  4. ↑ Rada Gminy Warszawa-Centrum, Uchwała Nr 389/XXXVI/96 Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 19 września 1996 r. [online]
  5. 1 2 Rada miasta stołecznego Warszawy, Uchwała nr XXV/697/2020 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, „Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego”, 30 stycznia 2020, s. 39.
  6. ↑ Wojciech Fijałkowski, Kolejka Wilanowska, „Biuletyn Wilanowski” (10 (27)), 11 czerwca 1995, s. 2, 5, ISSN 1233-7145 [dostęp 2023-01-20].
  7. 1 2 Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita”, 1987, s. 56–57. ISBN 83-85028-56-0.
  8. ↑ Uchwała nr 35 Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 12 kwietnia 1962 r. w sprawie nadania nazw ulicom. „Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy”. nr 9, poz. 31, s. 1-4, 1962-04-30.
  9. ↑ Barbara Petrozolin-Skowrońska (red.), Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 497–498, ISBN 83-01-08836-2.
  10. ↑ Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 176. OCLC 831027217.
  11. ↑ Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, Pomnik przyrody [online] [dostęp 2021-11-11].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.