Schronisko PTT w dolinie Mołody
Państwo

 Polska

Pasmo

Gorgany, Karpaty

Wysokość

840 m n.p.m.

Data otwarcia

1937

Właściciel

Oddział Lwowski PTT

Położenie na mapie Gorganów
Położenie na mapie Karpat
Położenie na mapie Beskidów Wschodnich
48°38′25″N 23°54′25″E/48,640278 23,906944

Schronisko w dolinie Mołody – nieistniejące obecnie schronisko turystyczne, położone w dolinie rzeki Mołody w Gorganach na wysokości ok. 840 m n.p.m.

Historia

Inicjatorem budowy schroniska w dolinie Mołody – podobnie jak w sąsiednich dolinach Świcy i Łomnicy – był Oddział Lwowski Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Obiekt zlokalizowano w pobliżu przystanku Kruhła kolejki leśnej z Osmołody, w miejscu, w którym dolinę przecinał główny szlak wschodniobeskidzki.

Budynek mający docelowo pomieścić 30–35 osób zaprojektował Tadeusz Solecki. Prace rozpoczęto późnym latem 1935 roku, jednak główne roboty wykonano w roku następnym. Pod koniec roku 1936 prowizorycznie ukończony obiekt udostępniono pierwszym turystom, oferując 20 miejsc noclegowych na siennikach. Niemniej w kolejnych latach trwały jeszcze prace wykończeniowe (zwłaszcza w suterenach), zaś wykonawca zmuszony był do dokonania poprawek stolarskich (wymiana oszalowania ścian wewnętrznych) z uwagi na wyschnięcie drewna, z którego schronisko zostało zbudowane. Zasadnicze prace ukończono do 1937 roku.

Ostatecznie turystom udostępniono wspólną salę noclegową z 17 pryczami i dwa pokoje na piętrze. Trzy pomieszczenia (jedno na parterze i dwa na piętrze) zajęła Straż Graniczna. W 1938 roku obiekt dysponował 25 łóżkami.

W 1939 roku do wykonania wciąż pozostawało wzniesienie budynku gospodarczego, wodociągu grawitacyjnego, toalet zewnętrznych, drenaż fundamentów i uzupełnienie wyposażenia.

Schronisko nie przetrwało okresu II wojny światowej. Do pierwszej dekady XXI wieku zachowały się jedynie oznakowane ruiny, przez które prowadzi współczesny szlak turystyczny.

Szlaki turystyczne

Okolice schroniska stanowiły dogodny punkt wyjścia na Mołodę, Jajko Perehińskie, grupę Arszycy (Gorgan Ilemski), Konia Grofeckiego, Parenki oraz Popadie – Wielką i Małą. Według stanu na lata 1935–1937 w okolicy obiektu przebiegały następujące szlaki turystyczne:

Uwagi

  1. 1 2 3 Według stanu na lata 1935–1937 szlak nieznakowany

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Dariusz Dyląg, Gorgany. Przewodnik, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008, s. 91, 249, ISBN 978-83-89188-74-8, OCLC 297550353 (pol.).
  2. 1 2 3 Bogdziewicz 2012 ↓, s. 226.
  3. 1 2 3 Józef Moszczeński, Adam Lenkiewicz (red.), Mapa Gorgany, załącznik do „Przewodnika historyczno-turystycznego po Gorganach i Czarnohorze : Szlakiem II Brygady Legionów Polskich w Karpatach Wschodnich”, Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1937, OCLC 69280318 (pol.).
  4. 1 2 3 4 5 Bogdziewicz 2012 ↓, s. 228.
  5. ↑ Bohdan Małachowski, Siedemdziesiąt pięć lat pracy, „Wierchy” (18), Kraków: Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, 1948, s. 90 (pol.).
  6. ↑ Paweł Wiejacz, Wycieczki po Gorganach, Warszawa: Stowarzyszenie „Res Carpathica”, 2017, s. 100, ISBN 978-83-948100-0-9 (pol.).
  7. 1 2 Mapa topograficzna 1:100 000, arkusz Porohy (pas 54, słup 38), Wojskowy Instytut Geograficzny, 1935 (pol.).
  8. ↑ Regulamin GOT, s. 64, Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, 1935.

Bibliografia

  • Ryszard Bogdziewicz, Schroniska karpackie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874–1945, wyd. I, Lublin: Drukarnia i Wydawnictwo Akademickie WSSP im. Wincentego Pola, 2012, s. 226–228, ISBN 978-83-60594-24-7, OCLC 956614813 (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.