Schronisko pod Pikujem
Państwo

 Polska

Pasmo

Bieszczady Wschodnie, Karpaty

Wysokość

1120 m n.p.m.

Data otwarcia

12 stycznia 1935

Właściciel

Przemyskie Towarzystwo Narciarzy

Położenie na mapie Bieszczadów Wschodnich
Położenie na mapie Karpat
Położenie na mapie Beskidów Wschodnich
48°52′56,9232″N 22°57′30,6444″E/48,882479 22,958512

Schronisko PTN pod Pikujem – nieistniejące obecnie schronisko turystyczne położone w Bieszczadach Wschodnich na wysokości 1120 m n.p.m.

Pomimo swojej nazwy, schronisko zlokalizowane było dość daleko od szczytu Pikuja (ok. 6,5 km). Znajdowało się pomiędzy Ruskim Putem i Dżurowym Żołobem, ok. 0,5 km od szczytu Ostrego Wierchu.

Historia

Schronisko w 1934 roku wybudowało Przemyskie Towarzystwo Narciarskie przy wsparciu finansowym Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (PUWFiPW), Polskiego Związku Narciarskiego (PZN) oraz Ministerstwa Komunikacji.

Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 stycznia 1935 r. w obecności wiceprezesa PZN Aleksandra Bonieckiego, dowódcy 22 Dwyizji Piechoty Górskiej Mieczysława Boruty-Spiechowicza i licznych przedstawicieli władz lokalnych i wojskowych. Funkcję gospodarza obiektu pełnił mjr Marceli Kycia.

W chwili otwarcia obiekt dysponował jedynie 30 miejscami noclegowymi położonymi na parterze, jednak w kolejnych latach udostępniano dalsze pomieszczenia. W następnym sezonie w schronisku nocować mogło już 80 osób, a później nawet 100. Obiekt dysponował także 20 miejscami turystycznymi na siennikach. Na parterze zlokalizowano reprezentacyjną jadalnię urządzoną w stylu huculskim, dwie wspólne sale noclegowe i pomieszczenia gospodarcze. Kolejne sypialnie znajdowały się na piętrze. Od 1935 r. w budynku mieściła się także stacja ratunkowa Towarzystwa Krzewienia Narciarstwa.

Schronisko uległo zniszczeniu w czasie II wojny światowej, według jednej z hipotez zostało rozebrane w 1940 roku przez żołnierzy radzieckich. Do czasów współczesnych przetrwały ruiny przyziemia.

Szlaki turystyczne w 1936 r.

Przypisy

  1. 1 2 Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937-38 Kraków, s. 78, dostęp [2013-09-18]
  2. 1 2 3 4 Ryszard Bogdziewicz, Schroniska karpackie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874–1945, wyd. I, Lublin: Drukarnia i Wydawnictwo Akademickie WSSP im. Wincentego Pola, 2012, s. 214, ISBN 978-83-60594-24-7, OCLC 956614813 (pol.).
  3. ↑ Ukraińskie Beskidy Wschodnie, t. 2 – Na beskidzkich szlakach. (Cz 2), Beskidy Pokuckie, Bieszczady Wschodnie, Świdowiec, Połonina Krasna, Borżawa, szlaki wodne, Wydawnictwo Akademickie Dialog, 1998, ISBN 83-86483-71-7, OCLC 749732809 (pol.). za: Bogdziewicz 2012 ↓
  4. ↑ Regulamin Górskiej Odznaki Turystycznej PTT Kraków 1936, s. 55, dostęp [2013-09-18]
  5. ↑ Mapa topograficzna 1:100 000, arkusz Pikuj (pas 53, słup 36), Wojskowy Instytut Geograficzny, 1937 (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.