Schronisko PTT na Prełucznym
Państwo

 Polska

Pasmo

Góry Czywczyńskie, Karpaty

Wysokość

1520 m n.p.m.

Data otwarcia

1937

Właściciel

Oddział PTT w Kosowie

Położenie na mapie Karpat Marmaroskich, Czarnohory i Połonin Hryniawskich
Położenie na mapie Karpat
47°47′52″N 24°54′23″E/47,797778 24,906389

Schronisko PTT na Prełucznym – schronisko turystyczne położone w Górach Czywczyńskich istniejące w końcu lat 30. XX wieku.

Budynek schroniska znajdował się na stokach Prełucznego na wysokości ok. 1520–1525 m n.p.m., 500 m powyżej klauzy Perkałab na Białym Czeremoszu. Było to najdalej na południe wysunięte schronisko turystyczne oraz – wraz z budynkiem zarządu pobliskiej klauzy – domostwo ówczesnej Polski.

Obiekt powstał na potrzeby badań prowadzonych w okolicy przez Państwowy Instytut Geologiczny. Po zakończeniu prac budynki, mieszkalny i gospodarczy, zostały bezpłatnie przekazane Oddziałowi Kosowskiemu Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, który w 1937 roku zaadaptował je na schronisko turystyczne. Prace, częściowo dofinansowane przez PUWFiPW pochłonęły kwotę 800 zł. W ich efekcie turystom oferowano 10 miejsc noclegowych na siennikach, które udostępniono jeszcze przed końcem tegoż roku. W 1938 roku położony z dala od popularnych szlaków turystycznych i trudno dostępny obiekt (105 km i 26 godzin marszu od najbliższej stacji kolejowej w Worochcie) udzielił zaledwie 16 noclegów.

Schronisko pod koniec 1938 roku nie było jeszcze w pełni wyposażone (prawdopodobnie stan ten nie zmienił się i później), a w czasie II wojny światowej uległo całkowitemu zniszczeniu.

Turystyka

Schronisko położone było w pobliżu nieznakowanego szlaku ze schroniska na Bałtagule do klauzy Perkałab na Białym Czeremoszu. Przewidywano, że jego uruchomienie pozwoli na wyprawy na pogranicze polsko-rumuńskie (Palenica, Hnatasia), czy wręcz na terytorium Rumunii po zawarciu oczekiwanej w latach 30. polsko-rumuńskiej konwencji turystycznej.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Ryszard Bogdziewicz, Schroniska karpackie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874–1945, wyd. I, Lublin: Drukarnia i Wydawnictwo Akademickie WSSP im. Wincentego Pola, 2012, s. 289, ISBN 978-83-60594-24-7, OCLC 956614813 (pol.).
  2. 1 2 3 Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1938–1939, t. rok XI, Kraków: Polski Związek Narciarski, 1938, s. 257 (pol.).
  3. ↑ Władysław Krygowski, Kronika | Polskie Towarzystwo Tatrzańskie: Refleksje — fakty — zadania, Walery Goetel, Jan Alfred Szczepański (red.), „Wierchy”, Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (16), Kraków: Gebethner i Wolff, 1938, s. 152 (pol.).
  4. 1 2 Sprawozdanie z działalności Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Krakowie za okres od 1. IV. 1936 do 31. III. 1937 r. oraz finansowe za rok 1936, Kraków: Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, 1937, s. 22, 71 (pol.).
  5. 1 2 Marian Dziekański (red.), Nowe inwestycje schroniskowe, „Wiadomości Turystyczne” (21), 1 listopada 1937, s. 3 (pol.).
  6. 1 2 Sprawozdanie z działalności Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Krakowie za okres od 1 I 1938 r. do 31 XII 1938 r. oraz finansowe za rok 1938, Kraków: Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, 1939, s. 11, 74 (pol.).
  7. ↑ Regulamin górskiej odznaki turystycznej P. T. T. wraz ze spisem punktowanych wycieczek oraz spisem przewodników do G. O. T., wyd. 2, Kraków: Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, 1936, s. 83 (pol.).
  8. ↑ Walery Goetel, Jan Alfred Szczepański (red.), Kronika | Polskie Towarzystwo Tatrzańskie — Turystyka i narciarstwo. | Polskie Towarzystwo Tatrzańskie w r. 1936/37., „Wierchy”, Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (15), Kraków: Gebethner i Wolff, 1937, s. 194 (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.