Roman Tarkowski

Roman Tarkowski podczas pobytu na leczeniu w Krakowie (1940)
Data i miejsce urodzenia

17 października 1912
Posada Jaćmierska

Data śmierci

30 stycznia 1999

Miejsce spoczynku

cmentarz Rakowicki w Krakowie

Zawód, zajęcie

rzeźbiarz, nauczyciel

Narodowość

polska

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Pracodawca

Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie

Odznaczenia

Roman Tarkowski (ur. 17 października 1912 w Posadzie Jaćmierskiej, zm. 30 stycznia 1999) – polski artysta rzeźbiarz, nauczyciel.

Życiorys

Urodził się 17 października 1912 w Posadzie Jaćmierskiej w rodzinie od lat zamieszkującej w tej wsi. Miał czterech braci i dwie siostry (m.in. Władysław, Paweł, Ludwik, Zdzisław, Helena, Maryla). Jego rodzice zmarli przed 1949. Od 1918 uczył się w szkole w pobliskim Jaćmierzu. Wykazywał już wtedy zainteresowania artystyczne, w tym głównie w lepieniu z gliny, wobec czego miał chęć podjęcia nauki w szkole rzemiosł ojców Michalitów w Miejscu Piastowym. Ostatecznie jednak zdecydowano w rodzinie, że będzie się kształcił tak jak jego starszy brat w zawodzie kucharza, po czym podjął praktykę w dworze Kraińskich w Jabłonkach, z której zrezygnował po dwóch tygodniach. Następnie miał się kształcić dalej w szkole w Orzechówce z myślą o seminarium nauczycielskim. Ostatecznie za sprawą swojego wuja Koniecznego (kierownika szkoły w Klikuszowej) podjął naukę w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem. Uczył się tam w latach 1928-1932. W całym tym okresie należał do harcerstwa. Następnie w latach 1932-1934 kształcił się w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie przy ul. Myśliwieckiej u boku dyrektora tej placówki, prof. Jana Szczepkowskiego. Po ukończeniu nauki tam pierwotnie planował podjęcie studiów na Akademii Sztuk Pięknych, jednak otrzymał powołanie do odbycia służby wojskowej i w 1935 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 82 pułku piechoty w Brześciu. W tym czasie otrzymał stopnie starszego strzelca, a potem kaprala podchorążego. Na koniec pobytu w szkole otrzymał przydział do 83 pułku piechoty w Kobryniu, gdzie w kolejnych latach przebywał na ćwiczeniach. Po ostatnich z nich w latach 30. otrzymał mianowanie na podporucznika rezerwy piechoty.

Pod koniec 1935 przybył do Warszawy, gdzie podjął studia na Akademii Sztuk Pięknych, otrzymując w tym czasie zakwaterowanie i utrzymanie od swojego profesora Jana Szczepkowskiego, zamieszkującego w Milanówku. Zarabiał też jako asystent techniczny przy realizacji jego prac (m.in. brał udział w tworzeniu sarkofagu Marszałka Józefa Piłsudskiego). Od 1937, za wstawiennictwem prof. Szczepkowskiego, kontynuował studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie był uczniem Xawerego Dunikowskiego. W tym czasie mieszkał przy ul. Długiej 65.

W obliczu zagrożenia wybuchu konfliktu zbrojnego latem 1939 działał w szeregach Legii Akademickiej ASP (był zastępcą dowódcy obozu w Kamieniu Pomorskim). W okresie mobilizacji otrzymał powołanie na ćwiczenia wojskowe do 39 pułku piechoty w Jarosławiu. Stamtąd został skierowany do Lubaczowa, gdzie objął stanowisko oficera służbowego jednostki, a dalej został wysłany z żołnierzami koleją w stronę Tarnowa. Po wybuchu II wojny światowej w trwającej kampanii wrześniowej 1939 zmuszony opuścić transport pociągiem pokonał drogę marszem, dotarł do rodzinnym stron w okolicach Brzozowa. Tam nie udało mu się przeprawić przez rzekę San na wschód, jako wraz z towarzyszami fbrał udział w potyczce z Niemcami, on sam został ranny i następnie był leczony w niemieckim szpitalu w Krośnie (groziła mu amputacja prawej nogi). Następnie przebywał w szpitalu w Sanoku oraz tymczasowo przez tydzień w tamtejszym więzieniu. Od początku stycznia 1940 przez sześć miesięcy był leczony w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie. Po wprowadzeniu obowiązku rejestracji oficerów rezerwy wyjechał z Krakowa i wrócił do rodzinnej Posady Jaćmierskiej. Tam zaangażował się w działalność Związku Walki Zbrojnej (od 1942 Armii Krajowej), a spotkania ze swoim dowódcą w stopniu podpułkownika odbywał w ASP w Krakowie, gdzie często podróżował podczas trwającej okupacji niemieckiej. W działalności konspiracyjnej współdziałał z zamieszkującym nieopodal Józefem Stachowiczem, pomagał też Żydom do czasu ich zamknięcia w getcie w 1942. Jako student został autorem wizerunku orła polskiego na stronie tytułowej pisma Oddziału Sanockiego Armii Krajowej „Przegląd Tygodniowy”, redagowanego przez Jana Radożyckiego. Wobec zagrożenia aresztowaniem i rewizjami czasowo ukrywał się w Górkach do wiosny 1944, kiedy powrócił do rodzinnej wsi. W czasie nadejścia frontu wschodniego latem 1944 chronił się z rodziną w Humniskach. Po zakończeniu wojny odczuwał skutki odniesionej kontuzji, poruszał się o lasce, doznał 50% inwalidztwa.

W 1945 postanowił kontynuować przerwane przez wojnę studia na krakowskiej ASP. Ponownie trafił do pracowni prof. Dunikowskiego, której został gospodarzem. W 1946 ukończył studia na Wydziale Rzeźby ASP w Krakowie z wyróżnieniem i nagrodą, uzyskując wydawane wtedy wyłącznie absolutorium. W następnym roku bez powodzenia kandydował na stanowisko asystenta-instruktora od technik rzeźbiarskich w pracowni Dunikowskiego, pierwotnie obiecującego mu tę posadę, po czym odszedł z ASP. W tym samym 1947 roku zastąpił na stanowisku Jerzego Bandurę i podjął pracę w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie (na roku ulic Urzędniczej i Lea - potem Dzierżyńskiego, od 1969 przy ul. Mlaskotów). Do 1982 wykładał tam rzeźbę (obecnie jest to Zespół Państwowych Szkół Plastycznych w Krakowie). Od końca lat 40. prowadził samodzielną działalność artystyczną w dziedzinie rzeźbiarstwa. Od 1950 do 1958 działał w urządzonej przez siebie pracowni w ogrodzie przy ul. Batorego 12. Na podstawie rzeźby pt. „Nasza młodość”, uznanej za pracę dyplomową, w 1956 otrzymał dyplom na Wydziale Rzeźby ASP, gdzie jednocześnie uznano jego kilkuletnią aktywność twórczą. Po 30 latach pracy w szkolnictwie artystycznym z dniem 1 września 1977 odszedł na emeryturę, aczkolwiek w późniejszym czasie nadal wykładał w Liceum w godzinach nadliczbowych aż do 1983.

Na przestrzeni lat brał udział w wielu wystawach (w tym indywidualnych) i konkursach, otrzymywał stypendia (m.in. z Ministerstwa Kultury i Sztuki), należał do krakowskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków i był działaczem tej organizacji, w tym w Zarządzie Głównym. Organizował wystawy, był laureatem nagród. Rzeźbił w drewnie, gipsie, metalu, żelazo-betonie. Jako główne zainteresowanie w swojej twórczości artysta wskazał człowieka i współczesne życie. Jego prace były przedstawiane m.in. w Muzeum Historycznym w Sanoku (na wystawach w 1964 i 1978, w 1982). Do tej placówki w latach 1981-1982 przekazał ponad 50 swoich prac, pochodzących z lat 1948-1980. Będąc na emeryturze twórczej nadal oddawał się rzeźbiarstwu. W 1976 został członkiem zarządu krakowskiego oddziału Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta z Sanoka. W 1977 otrzymał nominację na rzeczoznawcę dzieł sztuki w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Do 1990 jego dzieła przedstawiono łącznie na 134 wystawach (z tego 13 indywidualne, 12 zagraniczne). Poza Muzeum Historycznym w Sanoku prace Romana Tarkowskiego trafiły też do Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego w Szczecinie, Galerii Współczesnej w Rzeszowie, Ministerstwie Kultury i Sztuki.

Została wydana publikacja pt. Roman Tarkowski. Rzeźba (1980). Roman Tarkowski wydał książki: Metodyka nauczania rzeźby w liceum sztuk plastycznych: (próba uogólnienia doświadczeń własnych) (1977) i Kartki ze wspomnień (1992).

Od 15 sierpnia 1948 był żonaty z Reginą Strupińską, pochodzącą z Grodna, którą poznał jako studentkę w pracowni ASP (zm. 1979). Miał z nią syna Jana (ur. 1949, absolwent Wydziału Chemii UJ). Wraz z rodziną od 1959 zamieszkiwał przy ul. Chopina. Był spowinowacony z Kazimierzem Wnękowskim (ożenił się on z jego kuzynką). Zmarł 30 stycznia 1999. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. CI-VI-8).

Twórczość

Galeria Rzeźby Romana Tarkowskiego w Parku Krakowskim

Prace Romana Tarkowskiego:

  • „Głowa studenta” (1949)
  • „Krysia II”
  • „Łyżwiarze”
  • „Dzięcioły”
  • „Matka”
  • „Nasza młodość”
  • „Portret studenta” (drewno)
  • „Jaskółka” (beton)
  • „Portret muzyka” (opiłko-beton, 1956)
  • „Głowa ucznia”
  • „Portret ucznia II” (1957)
  • „Bożena” (brąz, 1957)
  • „Śnieżki” (metal)
  • „Wytworna” (żelazo-beton)
  • płaskorzeźba 1000-lecia miasta Przemyśla (gips)
  • rzeźba Madonny przy kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Humniskach (ok. 1957)
  • tablica 1000-lecia miasta Przemyśla (brąz, ok. 1960)
  • „Czarna dziewczyna” (drewno, 1961)
  • „Macierzyństwo” (beton patynowany, 1961)
  • rzeźba Madonny przy cmentarzu w Żywcu (1961)
  • tablica upamiętniająca Zygmunta Wróblewskiego (granit, brąz) w LO przy ul. Bogatki
  • „Tancerka w kole” (żeliwo, 1963)
  • tablice umieszczone na budynku szkoły podstawowej w Jaćmierzu: upamiętniająca Stanisława Haducha (1964), upamiętniająca Józefa Stachowicza (odsłonięta w 1991)
  • płaskorzeźba Grzegorza z Sanoka (1964)
  • medal 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego (brąz, 1964)
  • rzeźba na cmentarz w Szczawnicy (1967)
  • „Ptaki” (szkoło i beton, 1967)
  • „Ptaki” (szkoło i beton, 1967)
  • „Diana z sarenką” (żelazo-beton, 1968), jako rzeźba plenerowa umieszczona przy pierwotnie umiejscowiona na placu św. Jana, gdzie do pocz. lat. 80. była obiektem wandalizmów, na początku XXI wieku przeniesiona na miejsce w otoczeniu tamtejszego Zamku Królewskiego.
  • Pomnik Komediantów w Krakowie (1969)
  • „Niedziela” – rzeźba plenerowa z 1970, przedstawiająca dziewczynkę z sarną, umieszczona na obszarze Parku Cytadela w Poznaniu
  • „Don Kichot” (żeliwo, 1972)
  • „Ptaki II” (żeliwo, 1972)
  • „Lot” (aluminium, 1973)
  • „Kolarze” (1973)
  • Medal „40-lecie Muzeum Historycznego w Sanoku” (brąz, wersja dla MH i dla Sanoka), wybity w 1974.
  • „Woje”, jako rzeźba plenerowa umieszczona przy ulicy Zamkowej w Sanoku w czerwcu 1975 z okazji Dni Kultury Oświaty, Książki i Prasy (powszechnie znana jako „Lech, Czech i Rus”);
  • medal i plakieta Juliana Goslara, wykonane dla Sanoka (1976)
  • tablica upamiętniająca Grzegorza z Sanoka (brąz, 1976, wymiary 90x60cm), odsłonięta w 500. rocznicę jego śmierci, 30 maja 1977 na budynku Zajazdu przy ul. Zamkowej 2 w Sanoku. Z okazji tych obchodów przekazał miastu także popiersie Grzegorza z Sanoka i zaprojektował specjalną plakietę (z herbem Sanoka na rewersie) oraz kartę pocztową wydaną przez Ministerstwo Łączności
  • „Madonna z Dzieciątkiem” (beton patynowany)
  • „bez tytułu” (mozaika-beton, 1981)
  • „Kompozycja I” (łusko-beton patynowany)
  • medal 50-lecie Muzeum Historycznego w Sanoku (1983)
  • portret red. Krystyny Zbijewskiej (beton patynowany, 1985)
  • portret malarki Marii Markowskiej (beton patynowany, 1987)
  • „Polak z Obozów Zagłady 1939-1945” (gips patynowany)
  • „Zagrożeni” (gips patynowany, 1987)
  • rzeźby plenerowe w Parku Krakowskim: „Ewa Kolorowa” (szkło i beton, 1958), „Nie jestem sama”, „Frasobliwy”, „Zamyślenie”, „Kompozycja”, „Zafrasowanie”, „Ptak” (żeliwo, 1971), „Ptak Duży”, „Postać kobieca, Miria II”
  • rzeźba anioła o twarzy przypominającej jego żonę Reginę, umieszczona na własnym grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie

Odznaczenia i nagrody

Ordery i odznaczenia (w precedencji)

nagrody i wyróżnienia (chronologicznie)

  • wyróżnienie za I Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie (1949)
  • wyróżnienie za rzeźbę grupową „Czerwony sztandar” (1950)
  • wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie na Pomnik Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie (1950)
  • wyróżnienie za Ogólnopolskim Konkursie Rzeźby MDM w Warszawie (1951)
  • wyróżnienie w Konkursie Okręgu Krakowskiego ZPAP na pomnik Tadeusza Kościuszki w Kalwarii (1956)
  • III nagroda w Ogólnopolskim Konkursie na Pomnik Wdzięczności Armii Radzieckiej w Krakowie (1956, zbiorowo, z żoną Reginą oraz Gondkiem i Krajewskim)
  • wyróżnienie w konkursie na pomnik XXX-lecia PRL w Kalwarii (ok. 1956)
  • wyróżnienie w Konkursie Okręgu Krakowskiego ZPAP na pomnik XX-lecia PRL (1961)
  • I nagroda w konkursie na tablicę 1000-lecia miasta Przemyśla (1961, brąz)
  • III nagroda (jedna z trzech) w konkursie na studzienki pod Wawelem w Krakowie (1964)
  • II nagroda w konkursie plastycznym na XX-lecie PRL (Sanok, 1964)
  • nagroda Ministra Kultury i Sztuki – trzykrotnie (w tym w 1967 za rzeźbę „Komedianci”)
  • wyróżnienie w wystawie „Rzeźba Roku” w Krakowie (1967 lub 1968)
  • nagroda honorowa w Wystawie Rzeźby na XXV-lecie PRL Okręgu Krakowskiego ZPAP (1969)
  • nagroda w Wystawie Rzeźby Plenerowej na XX-lecie Nowej Huty (1969)
  • III nagroda w wystawie „Człowiek i Praca w Polsce Ludowej” w Warszawie (1969)
  • Medal Budowniczego Parku Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1969)
  • wyróżnienie w I Ogólnopolskim Biennale Rzeźby Plenerowej w Warszawie za pracę „Woje” (1969)
  • dyplom honorowy ZPAP (1969)
  • nagroda I stopnia Ministra Oświaty i Wychowania (1972)
  • dyplom uznania Związku Inwalidów Wojennych (1974)
  • dyplom uznania dla dzielnicy Krowodrza (1976)

Przypisy

  1. ↑ Janczura 1975 ↓, s. 3, 7.
  2. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 7.
  3. 1 2 3 4 5 Zając 1982 ↓, s. 6.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Gajewski 2003 ↓, s. 256.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 MH Sanok ↓.
  6. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 12, 13, 14, 16, 22, 29, 30.
  7. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 60.
  8. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 14.
  9. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 15-16.
  10. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 16-17.
  11. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 17.
  12. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 17-18.
  13. 1 2 3 4 Janczura 1975 ↓, s. 3.
  14. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 18-22.
  15. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 22.
  16. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 23-27.
  17. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 27.
  18. 1 2 3 Kartki 1992 ↓, s. 28.
  19. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 29.
  20. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 30-32.
  21. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 33, 35.
  22. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 37.
  23. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 32, 38.
  24. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 38-39.
  25. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 39-41, 51.
  26. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 41.
  27. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 42-44.
  28. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 44-45.
  29. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 45.
  30. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 51.
  31. ↑ Marek Boczar. Prasa sanocka w końcu XIX i pierwszej połowie XX wieku. „Rocznik Sanocki”. Tom IX, s. 141, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096.
  32. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 52-54.
  33. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 54-55.
  34. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 55.
  35. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 57.
  36. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 58, 68.
  37. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 58.
  38. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 59, 61, 79.
  39. 1 2 3 4 5 6 ZPSP Kraków ↓.
  40. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 62, 69.
  41. 1 2 3 4 Kartki 1992 ↓, s. 68.
  42. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 88-89, 93, 94.
  43. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 62-64, 68-69, 72, 76, 86, 101.
  44. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 5.
  45. 1 2 3 Kartki 1992 ↓, s. 75.
  46. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 91.
  47. ↑ Sanoccy artyści. sanok.pl. [dostęp 2022-02-28].
  48. ↑ Edward Zając. Ze zbiorów Muzeum Historycznego. Rzeźby R. Tarkowskiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 22 (256), s. 6, 20-31 grudnia 1982.
  49. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 88-89.
  50. ↑ Sanok – Kraków. Cenna inicjatywa. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 24 (69), s. 5, 15-31 grudnia 1976.
  51. 1 2 3 4 Kartki 1992 ↓, s. 89.
  52. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 101.
  53. 1 2 3 4 5 6 Kartki 1992 ↓, s. 102.
  54. ↑ Roman Tarkowski: Rzeźba (sculpture). books.google.pl. [dostęp 2014-11-21].
  55. 1 2 Metodyka nauczania rzeźby w liceum sztuk plastycznych : (próba uogólnienia doświadczeń własnych). worldcat.org. [dostęp 2014-11-22]. (ang.).
  56. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 4.
  57. ↑ Kartki ze wspomnień. worldcat.org. [dostęp 2014-11-22]. (ang.).
  58. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 59, 92.
  59. ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Regina Tarkowska. rakowice.eu. [dostęp 2022-02-28].
  60. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 59, 74.
  61. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 60, 69.
  62. 1 2 Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Roman Tarkowski. rakowice.eu. [dostęp 2017-06-16].
  63. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 62.
  64. 1 2 3 4 Kartki 1992 ↓, s. 69.
  65. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 76.
  66. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Kartki 1992 ↓, s. Fotografie.
  67. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 69, Fotografie.
  68. 1 2 3 Kartki 1992 ↓, s. 73.
  69. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 74.
  70. ↑ Zbigniew Wawszczak. „Tajne nauczanie – trudna historia mego pokolenia”. „Nowiny”. Nr 83, s. 5, 9-10 kwietnia 1983.
  71. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 78.
  72. ↑ Chrońmy urocze zakątki naszego miasta. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 8 (209), s. 6, 10-20 marca 1981.
  73. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 91, 94, Fotografie.
  74. ↑ Jan Adamczewski: Mała encyklopedia Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Wanda, 1996, s. 406. ISBN 83-87023-01-9.
  75. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 99.
  76. 1 2 3 4 Kartki 1992 ↓, s. 88.
  77. ↑ Andrzej Romaniak: Medale, medaliony, plakiety. Katalog zbiorów. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2005, s. 66. ISBN 83-919305-8-0.
  78. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 87-88, Fotografie.
  79. ↑ Tablica ku czci Grzegorza z Sanoka. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 5 (74), s. 1, 1-15 marca 1977.
  80. ↑ Roman Tarkowski – swojemu miastu / W hołdzie wielkiemu Rodakowi. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 11 (80), s. 1, 1-15 czerwca 1977.
  81. ↑ Piękna tablica – dzieło R. Tarkowskiego upamiętniła 500-lecie śmierci Grzegorza z Sanoka. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 12 (81), s. 1-2, 15-30 czerwca 1977.
  82. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 89, Fotografie.
  83. ↑ Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994. W: Sanok. Dzieje miasta. Kraków: Secesja, 1995, s. 952. ISBN 83-86077-57-3.
  84. ↑ Andrzej Romaniak: Sanok. Fotografie archiwalne – Tom II. Wydarzenia, uroczystości, imprezy. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2011, s. 370-371. ISBN 978-83-60380-30-7.
  85. ↑ Według jednej wersji odlaną w limitowanej liczbie 50.
  86. ↑ Przygotowania do obchodów 500 rocznicy śmierci wielkiego humanisty – Grzegorza z Sanoka. „Nowiny”, s. 4, Nr 218 z 24 września 1976.
  87. ↑ Medale pamiątkowe, okolicznościowe wydawnictwa, walory filatelistyczne w 500 rocznicę śmierci Grzegorza z Sanoka. „Nowiny”. Nr 34, s. 6, 12-13 lutego 1977.
  88. ↑ Andrzej Romaniak: Medale, medaliony, plakiety. Katalog zbiorów. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2005, s. 73. ISBN 83-919305-8-0.
  89. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 94.
  90. 1 2 3 Kartki 1992 ↓, s. 88, 102.
  91. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 69, 102.
  92. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 76, 102.
  93. ↑ Spotkanie z „Zasłużonymi dla Sanoka”. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 16 (81), s. 1, Nr 16 (181) z 1-10 czerwca 1980.
  94. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 62, 101.
  95. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 63, 101.
  96. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 68, 101.
  97. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 78, 102.
  98. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 78-79, 102.
  99. 1 2 3 Kartki 1992 ↓, s. 79, 102.
  100. 1 2 Kartki 1992 ↓, s. 79.
  101. ↑ Kartki 1992 ↓, s. 85, 102.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.