Ciemnobiałka bulwiastotrzonowa
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

pieczarniaki

Rząd

pieczarkowce

Rodzina

Incertae sedis

Rodzaj

ciemnobiałka

Gatunek

ciemnobiałka bulwiastotrzonowa

Nazwa systematyczna
Melanoleuca stridula (Fr.) Singer
Annls. mycol. 41(1/3): 57 (1943)

Ciemnobiałka bulwiastotrzonowa (Melanoleuca stridula (Fr.) Singer) – gatunek grzybów należący do rzędu pieczarkowców (Agaricales).

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Melanoleuca, Incertae sedis, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy opisał go w 1838 r. Elias Fries, nadając mu nazwę Agaricus stridulus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1943 r. Rolf Singer.

Ma 9 synonimów. Niektóre z nich:

  • Melanoleuca pallidipes (J.E. Lange) Bon 1991
  • Oudemansiella stridula (Fr.) M.M. Moser 1955.

Polską nazwę zarekomendował Władysław Wojewoda w 2003 r.

Morfologia

Kapelusz

Średnica 3–8 (11) cm, płaski, lub nieco lejkowaty, higrofaniczny. Powierzchnia naga, gładka, u starszych okazów delikatnie kutnerowata, ciemnoszarobrązowa, czerwonobrązowa, czarnobrązowa, blaknąca od brzegu, w stanie suchym bardziej szara.

Blaszki

Przyrośnięte i zbiegające ząbkiem, gęste, białe, kremowe, z blaszkami pośrednimi.

Trzon

Podstawa pogrubiona, wierzchołek rowkowany, po wierzchnia asnobrązowa, szarobrązowa, z ciemniejszymi włókienkami.

Miąższ

Kremowobiały do białawego, gęsty, miękki. Zapach neutralny do lekko przypominającego geranium, owocowy lub słodkawy, smak łagodny.

Cechy mikroskopowe

Zarodniki białe, 7–8 × 4,5–5 μm, amyloidalne.

Gatunki podobne

Ciemnobiałka ciemna (Melanoleuca melaleuca), ciemnobiałka krótkotrzonowa (Melanoleuca brevipes), ciemnobiałka płowa (Melanoleuca cognata).

Występowanie i siedlisko

Znane jest występowanie ciemnobiałki bulwiastotrzonowej tw Ameryce Północnej, Europie i Azji. Jest rzadki. W Polsce Władysław Wojewoda w 2003 r. przytoczył 3 stanowiska, w późniejszych latach podano następne. Najbardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.

Grzyb naziemny, saprotrof. Występuje w lasach mieszanych, parkach, na poboczach dróg, leśnych ścieżkach, na terenach trawiastych od lata do jesieni.

Grzyb jadalny, ale mało smaczny.

Przypisy

  1. 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2023-07-23] (ang.).
  2. Species Fungorum [online] [dostęp 2023-07-23] (ang.).
  3. 1 2 Władysław Wojewoda, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, s. 435, ISBN 83-89648-09-1.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Grasweichritterling, Wegrand Weichritterling, Schwarzbrauner Weichritterling [online], 123Pilzsuche [dostęp 2023-07-22] (niem.).
  5. Występowanie Melanoleuca stridula na świecie (mapa) [online], gbif.org [dostęp 2023-07-22] (ang.).
  6. Grzyby makroskopijne Polski w literaturze mikologicznej [online], grzyby.pl [dostęp 2023-07-22].
  7. Aktualne stanowiska Melanoleuca stridulaw Polsce [online], grzyby.pl [dostęp 2023-07-22] (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.