Marina Hulia
Марина Гуля
Data i miejsce urodzenia

1965
Czerkasy, ZSRS

Zawód, zajęcie

nauczycielka, pedagożka

Narodowość

polsko-białorusko-rosyjska

Alma Mater

Państwowy Uniwersytet w Czerkasach
Uniwersytet Warszawski

Małżeństwo

Wiktor Węgłowski

Odznaczenia

Marina Hulia (ur. jako Марина Гуля w 1965 w Czerkasach) – polska nauczycielka i pedagożka pochodzenia białorusko-rosyjskiego.

Życiorys

Urodziła się w rodzinie Białorusinki i Rosjanina. Wychowywała się w Czerkasach. Ukończyła studia z filologii rosyjskiej na Państwowym Uniwersytecie w Czerkasach oraz w Instytucie Profilaktyki Społecznej Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Pracowała tam jako nauczycielka i wicedyrektorka szkoły. Ok. 1992–1993 wyjechała do Polski, początkowo do Bydgoszczy. Została zatrudniona jako nauczycielka języka rosyjskiego w XXV Liceum Ogólnokształcącym w Warszawie. Organizowała między innymi wyjazdy uczniów do Czerkas. Z inspiracji Moniki Płatek pracowała z rodzinami czeczeńskimi w Warszawie, koordynowała wolontariat więzienny w 14 jednostkach penitencjarnych okręgu warszawskiego. Prowadzi od 2016 szkołę demokratyczną dla czeczeńskich uchodźców koczujących na dworcu w Brześciu. Była doradczynią ds. nauczania dzieci cudzoziemskich przy Ministerstwie Edukacji Narodowej.

Zamężna z Wiktorem Węgłowskim – Polakiem urodzonym w Workucie, potomkiem zesłańca. Ma co najmniej jedno dziecko (córkę).

Nie ma komputera i nie korzysta ze smartfona.

Wyróżnienia

Publikacje książkowe

  • Marina Hulia: Aschab i kawałek pizzy. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Łośgraf, 2011, s. 94. ISBN 978-83-62726-22-6.
  • Marina Hulia, Zbigniew Wojnarowski: Recydywista. Warszawa: Centrum Kształcenia Liderów i Wychowawców im. Pedro Arrupe, 2018, s. 255. ISBN 978-83-925537-5-5.
  • Marina Hulia, Monika Głuska-Durenkamp: Dzieci z Dworca Brześć. Warszawa: Kosmos Kosmos, 2019, s. 256. ISBN 978-83-952349-3-4.

Przypisy

  1. Андрей Шарый, Денис Александрович [online], Радио Свобода, 16 września 2004 [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-11-22] (ros.).
  2. To nie jest tkliwa historia o miłości. Spotkanie z Mariną Hulią [online], edupolis.pl [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-20].
  3. 1 2 3 4 5 Dariusz Koźlenko, Czeczeńskie dzieci Mariny Hulii [online], gazetaprawna.pl, 5 lutego 2021 [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-04].
  4. 1 2 3 Magdalena Tobik, Marina Hulia [online], Nagroda Tischnera, 28 października 2020 [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-11-05].
  5. 1 2 Marina Hulia laureatką IX edycji Nagrody im. Jerzego Zimowskiego! [online], Instytut Spraw Publicznych, 14 grudnia 2016 [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-05-07].
  6. 1 2 3 Alfabet Buntu – Marina Hulia [online], Archiwum Osiatyńskiego, 30 listopada 2018 [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-05-06].
  7. 1 2 Marina Hulia | Nagroda Ireny Sendlerowej [online], sendler.ceo.org.pl [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-04].
  8. Igor Nazaruk, Marina z dworca w Brześciu: Jestem nauczycielką i uczę. Nieważne, czy więźniów, czy czeczeńskie dzieci w poczekalni dworcowej [online], wysokieobcasy.pl, 1 marca 2018 [dostęp 2021-11-22].
  9. Małgorzata Leszko, „Nie ma imigrantów, nie ma uchodźców, nie ma dzieci – są ludzie” [online], Centrum Edukacji Obywatelskiej, 7 października 2013 [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-05].
  10. Nauczyciele wyróżnieni Nagrodą im. Ireny Sendlerowej „Za naprawianie świata” [online], Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, 7 października 2013 [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-11-22].
  11. Lista odznaczonych Odznaką RPD [online], brpd.gov.pl, grudzień 2023 (pol.).
  12. Warszawianka Roku 2021 [online], um.warszawa.pl [dostęp 2021-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2021-10-24].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.