La Roche (1954)

La Roche (M924)
	; Siostrzany „Knokke” w 1968 roku
Klasa	trałowiec
Typ	Adjutant
	Historia
Stocznia	Consolidated Shipbuilding, Morris Heights
Położenie stępki	marzec 1953
	Zamówiony dla US Navy
Nazwa	MSC-171
	Belgia
Nazwa	„La Roche” (M924)
Wejście do służby	11 sierpnia 1954
Wycofanie ze służby	1969
	Polemiko Naftiko
Nazwa	„Niovi” (M254)
Wejście do służby	26 września 1969
Wycofanie ze służby	październik 2000
	Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	standardowa: 330 t; pełna: 390 t
Długość	44 m całkowita; 42 m między pionami
Szerokość	8,3 m
Zanurzenie	2,6 m
Materiał kadłuba	drewno
	Napęd
	2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 880 KM, 2 śruby
Prędkość	13,5 węzła
Zasięg	2700 Mm przy 10,5 w.
	Uzbrojenie
	2 działka plot. kal. 20 mm (1 x II)
	Wyposażenie
	radar, sonar, trały
Załoga	36

La Roche (M924) – belgijski trałowiec z lat 50. XX wieku, jedna z 26 zbudowanych dla Belgijskiej Marynarki Wojennej jednostek amerykańskiego typu Adjutant. Stępkę okrętu położono w marcu 1953 roku w stoczni Consolidated Shipbuilding w Morris Heights, a w skład marynarki wojennej Belgii został przyjęty 11 sierpnia 1954 roku. W 1969 roku jednostkę zwrócono USA, po czym została przekazana Grecji i wcielona do marynarki wojennej pod nazwą „Niovi” (gr. „Νιόβη”). Jednostkę wycofano ze służby w październiku 2000 roku.

Projekt i budowa

Projekt trałowców typu Adjutant (Blackbird) powstał jako rozwinięcie drugowojennych jednostek typu YMS. Okręty miały w większości zasilić floty państw sojuszniczych, w ramach Major Defense Acquisition Program (MDAP). Spośród 159 zbudowanych jednostek oryginalnego typu Blackbird tylko 20 zasiliło United States Navy, a wiele zbudowano za granicą z amerykańską i brytyjską pomocą.

Przyszły „La Roche” zbudowany został w stoczni Consolidated Shipbuilding w Morris Heights. Stępkę okrętu położono w marcu 1953 roku, nieznana jest data wodowania. Jednostka miała nosić oznaczenie MSC-171.

Dane taktyczno-techniczne

Okręt był przybrzeżnym, małomagnetycznym trałowcem o długości całkowitej 44 metry (42 metry między pionami), szerokości 8,3 metra i zanurzeniu 2,6 metra. Kadłub okrętu wykonany był z drewna. Wyporność standardowa wynosiła 330 ton, a pełna 390 ton. Okręt napędzany był przez dwa silniki wysokoprężne General Motors 8-268A o łącznej mocy 880 KM, napędzających dwie śruby. Prędkość maksymalna jednostki wynosiła 13,5 węzła. Zapas paliwa wynosił 28 ton, co zapewniało zasięg 2700 Mm przy prędkości 10,5 węzła.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się początkowo z podwójnego zestawu działek plot. kalibru 20 mm Oerlikon L/70 Mark 24. Wyposażenie trałowe obejmowało trały: mechaniczny, elektromagnetyczny i akustyczny. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radar nawigacyjny Decca 1229 oraz kadłubowy sonar AN/UQS-1.

Załoga okrętu składała się z 36 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba

„La Roche” został przyjęty w skład Belgijskiej Marynarki Wojennej 11 sierpnia 1954 roku. Okręt otrzymał numer burtowy M924. W 1969 roku trałowiec został zwrócony USA, po czym został przekazany Grecji i wszedł do służby w Polemiko Naftiko pod nazwą „Niovi” („Νιόβη”). Okręt otrzymał numer taktyczny M254. Jednostkę wycofano ze służby w październiku 2000 roku.

Uwagi

↑ Blackman 1960 ↓, s. 102 podaje, że załoga okrętu liczyła 40 osób.

Przypisy

1 2 3 Gogin 2021B ↓.
↑ Moore 1973 ↓, s. 296.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 27.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Gogin 2021D ↓.
1 2 3 4 5 Blackman 1960 ↓, s. 102.
↑ Sharpe 1991 ↓, s. 246.
1 2 3 4 Gogin 2021A ↓.
↑ Moore 1973 ↓, s. 150.

Bibliografia

Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
Ivan Gogin: ANTIOPI minesweepers (1964-1970, 1953-1955/1969-1995). Navypedia. [dostęp 2021-07-10]. (ang.).
Ivan Gogin: BLUEBIRD coastal minesweepers (1953 - 1961). Navypedia. [dostęp 2021-07-10]. (ang.).
Ivan Gogin: DIEST coastal minesweepers (1953-1956). Navypedia. [dostęp 2021-07-10]. (ang.).
Jane’s Fighting Ships 1960-61. Raymond Blackman (red.). London: Sampson Low, Marston & Co., 1960. (ang.).
Jane’s Fighting Ships 1973-74. John E. Moore (red.). New York: McGraw - Hill, 1973. ISBN 0-07-032020-9. (ang.).
Jane’s Fighting Ships 1991-92. Richard Sharpe (red.). London: Jane’s Defence Data, 1991. ISBN 0-7106-0960-4. (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[7] Blackman 1960 ↓, s. 102 podaje, że załoga okrętu liczyła 40 osób.

[CITEREFGogin2021B-1] 1 2 3 Gogin 2021B ↓.

[CITEREFMoore1973296-2] Moore 1973 ↓, s. 296.

[CITEREFGardinerChumbley199627-3] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 27.

[CITEREFGogin2021D-4] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Gogin 2021D ↓.

[CITEREFBlackman1960102-5] 1 2 3 4 5 Blackman 1960 ↓, s. 102.

[CITEREFSharpe1991246-6] Sharpe 1991 ↓, s. 246.

[CITEREFGogin2021A-8] 1 2 3 4 Gogin 2021A ↓.

[CITEREFMoore1973150-9] Moore 1973 ↓, s. 150.

Belgijska Marynarka Wojenna	„Diest” (M910) „Eeklo” (M911) „Lier” (M912) „Maaseik” (M913) „Roeselare” (M914) „Arlon” (M915) „Bastogne” (M916) „Charleroi” (M917) „Sint-Niklaas” (M918) „Sint-Truiden” (M919) „Diksmuide” (M920) „Herve” (M921) „Malmédy” (M922) „Blankenberge” (M923) „La Roche” (M924) „De Panne” (M925) „Mechelen” (M926) „Spa” (M927) „Stavelot” (M928) „Heist” (M929) „Rochefort” (M930) „Knokke” (M931) „Nieuwpoort” (M932) „Koksijde” (M933) „Verviers” (M934) „Veurne” (M935)
Zhonghua Minguo Haijun	„Yung Fu” (MSC-162) „Yung Ching” (MSC-163) „Yung Shan” (MSC-164) „Yung Cheng” (MSC-165) „Yung Chi” (MSC-166) „Yung Jen” (MSC-167) „Yung Sui” (MSC-168)
Sjøforsvaret	„Tana” (M313) „Alta” (M314) „Glomma” (M317)
Polemiko Naftiko	„Atalanti” (M202) „Antiopi” (M205) „Faidra” (M206) „Thaleia” (M210) „Niovi” (M254)
Türk Deniz Kuvvetleri	„Seymen” (M507)