Pomosty wędkarskie w Lusówku | |
| Położenie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowości nadbrzeżne | |
| Region | |
| Wysokość lustra |
79,6 m n.p.m. |
| Morfometria | |
| Powierzchnia |
117,5-121,9 ha |
| Wymiary • max długość • max szerokość |
|
| Głębokość • średnia • maksymalna |
|
| Długość linii brzegowej |
8830m |
| Objętość |
10479,0 tys. m³ |
| Hydrologia | |
| Klasa czystości wody |
III (w roku 2000) |
| Rzeki zasilające | |
| Rzeki wypływające | |
| Rodzaj jeziora | |
Położenie na mapie Polski | |
| 52°25′50″N 16°40′20″E/52,430556 16,672222 | |
Jezioro Lusowskie – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Tarnowo Podgórne, leżące na terenie Pojezierza Poznańskiego.
Jezioro leży około 5 km na zachód od granic Poznania. Linia brzegowa jest słabo rozwinięta, brzegi niemal bezleśne. Przez jezioro przepływa lub, według innych autorów, rozpoczyna się w nim rzeka Sama. Na północno-wschodnim krańcu jeziora znajduje się wieś Lusowo, zaś na południowo-zachodnim Lusówko.
Dane morfometryczne
Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 117,5 ha do 121,9 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 79,6 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,6 m, natomiast głębokość maksymalna 19,5 m.
W oparciu o badania przeprowadzone w 2000 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości.
Przyroda
Na północnym brzegu akwenu stwierdzono w 1997 występowanie chrząszcza Anogcodes melanurus z rodziny zalęszczycowatych, co było nowym stanowiskiem na terytorium Polski.
Galeria
- Plaża w Lusowie
- Łodzie wędkarskie
- Szlak rowerowy
W kulturze
W zbiorze opowiadań "Baśnie Doliny Samy" Łukasza Bernady znajduje się opowieść o jeziorniku, który miał zamieszkiwać jezioro, a którego miejscowi oskarżali o wszelkie tragedie i dlatego unikali brzegów oraz plaż. Wyjątek od tej reguły stanowiła niezbyt rozgarnięta, ale urocza Małgośka, która pewnej nocy wyciągnęła jeziornikowi haczyk rybacki z nogi i serdecznie się z nim zaprzyjaźniła. Gdy pewnego dnia zaginęło rodzeństwo z Lusówka, wieś oskarżyła jeziornika. Dzieci odnalazły się nad jeziorem, ale nie dlatego, że jeziornik je porwał, tylko uratował, gdy szły w stronę bagien. Od linczu uratowała go wiejska staruszka, rozpoznając w nim niejakiego Grzecha, dawniej wsiowego łobuza, który poszedł na bagna, zaginął i od tego czasu pokutował w jeziorze. Po wypowiedzeniu jego imienia chłopak zniknął i pokuta uległa wypełnieniu. Nad jeziorem przestało straszyć.
Przypisy
- 1 2 3 Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 544. ISBN 83-232-1732-7.
- 1 2 3 4 według IRŚ za Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 544. ISBN 83-232-1732-7.
- ↑ Paweł Jałoszyński i inni, Nowe stanowiska Oedemeridae (Coleoptera: Tenebrionoidea) w Polsce, „Wiadomości Entomologiczne”, Poznań 2013.
- ↑ Łukasz Bernady, "O jeziorniku, co pokutował w Jeziorze Lusowskim", w: Baśnie Doliny Samy, AW Delta, Szamotuły 2014, ISBN 978-83-938095-1-6