Kéo
Obszar

Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)

Liczba mówiących

40 tys. (2001)

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy
Kody języka
ISO 639-3 xxk
IETF xxk
Glottolog keoo1238
Ethnologue xxk
BPS 0143 0
WALS keo
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język kéo, także ke’ojęzyk austronezyjski używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie we wschodniej Indonezji, w południowo-środkowej części wyspy Flores.

Według danych z 2001 roku posługuje się nim 40 tys. osób, członków ludu o tej samej nazwie. Jego użytkownicy władają również językiem indonezyjskim.

Jego bliskim krewnym jest język nage (50 tys. użytkowników). Oba języki są określane zbiorczą nazwą „nage-kéo”. Nage i Kéo są odrębnymi grupami etnicznymi, jednakże relacja między ich językami nie została dobrze ustalona (wiadomo, że wykazują znaczne różnice fonetyczne i słownikowe).

Został zaliczony do zaproponowanej grupy języków centralnego Flores. Tworzy kontinuum dialektalne wraz z kilkoma pobliskimi językami: ngadha, nage, ende, li’o. Między kéo a ende występuje słabo poznany dialekt nga’o (o charakterze przejściowym, włączany zwykle pod pojęcie ende).

W języku występuje mieszany system liczbowy, z elementami systemu kwinarnego (piątkowego), które mogą być pozostałością po hipotetycznym papuaskim substracie językowym.

Poświęcono mu opis gramatyki z 2002 r. (A Grammar of Kéo), opracowano także zbiór tekstów w tym języku. Do jego zapisu stosuje się alfabet łaciński, aczkolwiek w ograniczonym zakresie.

Przypisy

  1. 1 2 3 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Ke’o, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. Baird 2002 ↓, s. 16.
  3. David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Nage, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  4. Baird 2002 ↓, s. 1.
  5. Baird 2002 ↓, s. 21.
  6. Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Central Flores. Glottolog 4.5. [dostęp 2022-08-04]. (ang.).
  7. Elias 2020 ↓, s. 10 (pdf, online); s. 296 (książka).
  8. Gregory L. Forth: Beneath the Volcano: Religion, Cosmology and Spirit Classification Among the Nage of Eastern Indonesia. Leiden: KITLV Press, 1998, s. 23, seria: Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde 177. DOI: 10.1163/9789004434844. ISBN 978-90-0443-484-4. ISBN 978-90-6718-120-4. OCLC 40229240. (ang.).
  9. Adam Harr, Recentering the margins? The politics of local language in a decentralizing Indonesia [online], 2015 (Tilburg Papers in Culture Studies 152), s. 9 [dostęp 2023-10-09] (ang.).
  10. Elias 2020 ↓, s. 16 (pdf, online); s. 302 (książka).
  11. Schapper i Klamer 2017 ↓, s. 307.
  12. Baird 2002 ↓, s. 485–508.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.