Li’o
Obszar

Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)

Liczba mówiących

105 tys. (2009)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy↗
Kody języka
ISO 639-3 ljl
IETF ljl
Glottolog lioo1240
Ethnologue ljl
BPS 0106 2
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język li’o, także: aku, lio, tanah kunu – język austronezyjski używany w indonezyjskiej prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, we wschodnio-środkowej części wyspy Flores. Według danych z 2009 roku ma 105 tys. użytkowników. Posługuje się nim grupa etniczna Lio.

Należy do zaproponowanej grupy języków centralnego Flores. Bywa uznawany za dialekt języka ende. W 1987 r. wyróżniono dialekty: aku, tana kunu, mbu, mbengu, mego.

Charakteryzuje się ubogą morfologią. W języku li’o występuje piątkowy system liczbowy.

Został opisany w postaci słownika (Li’onesisch-Deutsch Wörterbuch, 1933) i opracowania gramatycznego (Struktur Bahasa Lio, 1987).

Przypisy

  1. 1 2 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Li’o, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. ↑ M. Junus Melalatoa: Ensiklopedi Suku Bangsa di Indonesia Jilid L–Z. Jakarta: Direktorat Jenderal Kebudayaan, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1995, s. 470–472. OCLC 1027453789. (indonez.).
  3. ↑ Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Central Flores. Glottolog 4.5. [dostęp 2022-08-04]. (ang.).
  4. ↑ David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Ende, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  5. ↑ Sawardo i in. 1987 ↓, s. 1.
  6. ↑ Sawardo i in. 1987 ↓, s. 104.
  7. ↑ Sawardo i in. 1987 ↓, s. 105.
  8. ↑ Paul Arndt: Li’onesisch-Deutsch Wörterbuch. Ende: Arnoldus, 1933. (niem.).
  9. ↑ Sawardo i in. 1987 ↓.

Bibliografia

  • Paulus Sawardo, Wakidi, Tarno, Yahya Lita, S. Kusharyanto: Struktur Bahasa Lio. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1987. OCLC 19097017. [dostęp 2023-06-05]. (indonez.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.